Geen vakantie meer

De vakantie is voorbij. Zes weken had ik vrij. Nou ja, vrij… Ik heb niet gewerkt. Maar ik bleef natuurlijk moeder, het huishouden verdween niet en ik kreeg ook nog eens een week bezoek uit het buitenland waarvoor er vooraf veel extra werk in huis moest gebeuren. Maar er waren geen deadlines, schooltijden en buitenschoolse activiteiten. Geen wekker, geen dwingende verplichtingen.

Nu is dat weer voorbij. Ik had nog geen werk gepland voor deze week (sterker nog, de eerste aangekondigde opdracht zou pas eind deze maand beginnen), dus ik hoopte op een rustig begin. Mijn nieuwe laptop verder inrichten, misschien wat achterstallige administratie en heel misschien een klein opdrachtje om op gang te komen. Dat ging toch wat anders.

De dag begon, zoals gepland, redelijk rustig. Ik heb me weer eens voorgenomen om de ochtenden wat minder hectisch te maken, dus ik had gisteravond alles al klaargelegd. Schone kleren voor dochterlief, eten en drinken in haar schooltas, haar schoenen en bril opgezocht, tafel gedekt voor het ontbijt. Heerlijk was dat vanmorgen. Wat minder leuk was dat dochterlief van de zenuwen een uur te vroeg wakker werd en mij ook wakker maakte. Maar goed. Ik leverde haar keurig tegen half negen op school af en deed vervolgens een rondje door de supermarkt. Thuis nog even wat huishoudelijke klusjes opgeknapt en toen deed ik mijn laptop open. Ik had mijn mail nog niet gestart of er floepte een mailtje binnen: klant W. uit Amsterdam vroeg of ik tijd had voor 450 woorden telecom voor vandaag en 1600 woorden software voor morgen. Prima, redelijk rustig nog. Terwijl ik net aan het kleinste opdrachtje was begonnen, stuurde W. weer een mail: konden er vandaag nog 1700 woorden voor een website over computeraccessoires bij? Natuurlijk. 2150 woorden op een dag, dat moet te doen zijn.

Waar ik geen rekening mee had gehouden, was dat ik nog niet alle noodzakelijke software op mijn nieuwe laptop had geïnstalleerd. Voor het kleine opdrachtje was dat geen probleem; dat moest gewoon in Excel, met een paar speciale, meegestuurde macro’s. Maar die 1700 woorden moesten in een TM-programma dat bij een andere klant op een server draait. Na enig zoekwerk kon ik nog wel de e-mail vinden waarin de installatiegegevens voor dat programma stonden, maar de gebruikersnaam en het wachtwoord die daarin stonden, bleken niet meer te werken. Geen nood, het programma stond ook nog op mijn hoofdcomputer, een enigszins verouderde pc. Helaas werkt die een stuk trager dan mijn gloednieuwe laptop en zeker als er dingen via internet moeten gebeuren, dus het vertalen van die 1700 woorden duurde een stuk langer dan gepland.

Natuurlijk kon ik ook niet gewoon aan één stuk doorwerken, want zo werkt het vrijwel nooit met mij. Net voor twaalven had ik de kleine opdracht af en kon ik net op tijd op de fiets springen om dochterlief van school te halen. Nadat ik haar ‘s middag weer naar school had gebracht, kon ik net anderhalf uur aan de grotere opdracht werken voordat ik haar weer moest ophalen. Toen moesten we eerst dringend de stad in om gymschoenen voor haar te kopen, want haar voeten waren alweer gegroeid. Er ging een vriendinnetje mee op de fiets, dus erg snel ging het allemaal niet. Ruim een uur later was ik pas weer thuis. Dochterlief was gelukkig nog even met het vriendinnetje mee naar huis en manlief was zo vriendelijk om zich over het eten te bekommeren, dus kon ik me nog even goed concentreren. Precies om half zes, net toen manlief het eten klaar had, stuurde ik mijn vertaalde bestanden terug.

In de tussentijd had klant W. me ook nog gepolst over 12.500 woorden die eind volgende week af moeten, en mailde klant L. uit Brussel of ik tijd had voor 6500 woorden voor eind deze week. Die laatste opdracht bleek achteraf al aan een ander te zijn vergeven. Doordat ik even weg was geweest, had ik niet meteen kunnen reageren en “dus” had L. maar vast contact opgenomen met een andere vertaler. Geen leuke praktijken, maar een ramp is het niet. Aan de stroom e-mails van vandaag te zien, is de crisis op mijn vakgebied nog steeds niet ingetreden en hoef ik me voorlopig geen zorgen te maken dat ik zonder werk kom te zitten…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s