Vrouw en ondernemer

Jerry Helmers, volgens zijn Twitter-bio “zzp’er met een pr- en communicatiebureau en voorzitter van ZZP Netwerk Nederland” schreef gisteren een column op de website van de Telegraaf met de titel ‘Vrouwen en ondernemerschap‘. Van een voorzitter van een ZZP-netwerk zou je verwachten dat hij er voor alle ZZP’ers is. Niets is minder waar. Want wat blijkt? Volgens Jerry Helmers zijn vrouwen geen ondernemers en dus ook geen ZZP’ers.

Laat ik eens beginnen met zijn conclusie:

Met die uitzonderingen werk ik wél graag samen. Ik hoor ze nooit klagen over de ingewikkelde keuzes waartoe het leven je soms dwingt. Het zijn flinke vrouwen, ze hebben haren op de tanden, ballen in de broek en staan waarschijnlijk rechtop als ze moeten plassen. Als ik met hen samenwerk, dan is het net alsof ik met een kerel aan tafel zit. En dat is prettig werken. Want alleen zo kunnen we de klant optimaal bedienen en wordt succesvol ondernemerschap bereikt.

Wat staat hier nu? Dat ondernemers mannen moeten zijn. En als ze geen man zijn, dan moeten ze een mannelijke mentaliteit hebben. Want vrouwen zonder die mannelijke mentaliteit (over mannen met een vrouwelijke mentaliteit rept Helmers niet) kunnen niet succesvol ondernemen. En waarom niet, volgens Helmers? Omdat bij hen ZZP niet staat voor Zelfstandige Zonder Personeel, maar Zelfstandige Zonder Prioriteiten.

Nou, Jerry, have I got news for you. Ondernemers zijn er in alle soorten en maten. Er zijn ondernemers die het nodig en/of leuk vinden (want die twee gaan lang niet altijd samen) om 60, 80 of zelfs 100 uur per week in hun onderneming te steken en om vrijwel dag en nacht beschikbaar te zijn voor hun klanten. Aan de andere kant van het spectrum staan ondernemers die het urencriterium van 1225 uur per jaar maar net halen en die kiezen voor het ondernemerschap omdat ze dan (inderdaad) vrij zijn om hun eigen tijd in te delen en tijd hebben voor de andere zaken in het leven die ze minstens net zo belangrijk vinden als hun bedrijf. Sommigen doen dat omdat ze niet anders zouden willen, anderen omdat ze niet anders kunnen. Maar het maakt ze geen slechte of onsuccesvolle ondernemers.

Jerry Helmers diskwalificeert een grote groep vrouwen puur en alleen op het feit dat ze ervoor kiezen hun dagen zo in te delen dat ze hun kinderen van school kunnen halen. Ze kunnen daarom niet altijd op stel en sprong komen opdagen als hij ze nodig heeft en dat maakt ze slechte ondernemers. Hij schrijft:

Het valt me namelijk op dat ze vooral voor het éénpit-ondernemerschap kiezen omdat ze het zo fantastisch kunnen combineren met de zorg voor hun kinderen en het huishouden. Ze willen om half 3 ‘s middags bij school staan en zoeken flexibiliteit als het kind een dagje ziek is of naar de tandarts moet. Bovendien willen ze op woensdagmiddag mee naar de voetbal-, hockey- of tennistraining, dan wel ballet- en/of gitaarles. Blijkbaar geloven deze moeders oprecht in het sprookje van part-time ondernemerschap.

Begrijp me niet verkeerd: deze dames mag uiteraard geen goed moederschap en een schoon huis worden ontzegd, maar de verontwaardiging bij deze vrouwen is altijd onevenredig groot als ik besluit dat ik hen niet wil betrekken in mijn projecten. Mijn klanten staan namelijk centraal en die willen ook ná half 3 ‘s middags onvoorwaardelijk worden bediend.

Nu zou je denken dat die klanten dan wel heel belangrijk en urgent werk te vergeven hebben. Werk dat absoluut op bepaalde tijden gedaan moet worden omdat anders de boel in het honderd loopt. Maar nee. Jerry is “uw betrouwbare en ondernemende bondgenoot in communicatie, PR, uitgeverslogistiek, reclame, copywriting en commerciële en journalistieke tekstschrijverij”. Dat zijn toch bij uitstek gebieden waarin het niet uitmaakt waar of wanneer het werk wordt gedaan, zolang het maar op tijd af is. Wat maakt het zo’n klant uit of zijn teksten om vier uur ‘s middags door een fulltime werkende man worden geschreven of tegen middernacht door een vrouw die ‘s middags nog op het schoolplein stond? Als die teksten maar precies zijn waarom hij heeft gevraagd, op tijd en binnen het budget. En als het aanspreekpunt van de klant (en dat zal in de meeste gevallen Jerry Helmers zijn) maar bereikbaar is tijdens de kantooruren van de klant.

Laat Jerry Helmers dus maar doen waar hij goed in is: zijn klanten centraal stellen door er fulltime voor ze te zijn. En laat mij ‘s middags mijn kind van school halen, meegaan op schoolexcursies, bij mooi weer lekker in de tuin werken, mijn boodschappen doen op rustige momenten en het werk voor mijn klanten doen wanneer dat mij uitkomt. Die strategie heeft mij in de tien jaar dat ik ZZP’er ben geen windeieren gelegd. Ook al ben ik vrouw.

Advertisements

22 thoughts on “Vrouw en ondernemer”

  1. Beste vertalende thuiswerkmoeder,

    Volgens mij heb je het verhaal van Jerry Helmer helemaal niet goed gelezen. Je trekt iets te makkelijk conclusies; waarschijnlijk omdat je een vrouw bent, die feminisme zogenaamd hoog in het vaandel heeft staan, maar eigenlijk geen echte feministe is.

    Wat er in de column staat (goed lezen!!!) is dat je consequenties van je handelen moet aanvaarden: dus niet zeuren als je opdrachten mist omdat je zo nodig andere prioriteiten hebt. Veel vrouwen kunnen dat niet. En ja, dan kan ik Jerry Helmer dus geen ongelijk geven; als samenwerkingspartners (vrouwen?) moeilijk doen en niet volledig beschikbaar willen zijn, dan zou ik ook voor het gemak kiezen: dan kies ik ook voor mensen die wel beschikbaar zijn. Juist omdat de klant centraal behoort te staan. De klant zit toch niet te wachten op al die huishoudelijke perikelen van zeurende dames. Die wil gewoon resultaat.

    Jerry Helmer geeft aan dat hij dat hij vooral met die mensen werkt die ook voor hem door het vuur gaan.

    Ik ben zelf al 17 jaar een ondernemende vrouw, heb drie kinderen en ben gescheiden. Ja, soms is het lastig om moederschap en ondernemerschap goed te combineren, maar mij hoor je niet klagen. Ik heb nog altijd de regie van mijn leven in eigen handen. En dus neem ik ook de volledig eigen verantwoordelijkheid van al mijn handelen.

    Ik vind het jammer dat je waarschijnlijk wel een goede vertaalster bent, maar lezen kun je echt niet. Jerry Helmer heeft het echt bij het rrechte eind!

    Met ondernemende groet,

    Vinita Jak-Westerveld
    Rotterdam

    1. Goed lezen is inderdaad iets wat een vertaler moet kunnen. Vandaar ook dat ik inderdaad het argument over de consequenties van je keuzes aanvaarden heb gezien. Het punt is alleen dat wat hij klagen en zeuren noemt, heel valide argumenten kunnen zijn voor een ondernemer, man of vrouw, om een opdracht niet aan te nemen, om te onderhandelen over een deadline of om niet 24 uur per dag beschikbaar te zijn. En dat er helemaal niets mis mee is als een ondernemer niet 24 uur per dag beschikbaar is, af en toe eens onderhandelt over een deadline of eens doorgeeft dat hij of zij niet beschikbaar is omdat er iets met de kinderen is. Alles afhankelijk van de omstandigheden, van de klant en van het soort werk, natuurlijk. Helmers scheert alle niet-fulltime werkende vrouwelijke zzp’ers over één kam en legt ze langs de meetlat van wat hij zelf ‘normaal’ vindt. Voor een voorzitter van een ZZP-vereniging vind ik dat absoluut niet kunnen…

  2. Grappig: ik vind juist wel dat je dit soort stellingen van een voorzitter van een Nederlandse ZZP-vereniging mag verwachten. Bovendien lees ik net op de site van zijn club dat zijn club helemaal niet voor de ZZPér op komt (“dat kan de ZZP’er zelf” – end of quote) maar voor het ondernemerschap. Wel… een betere pleitbezorger kun je dus niet wensen!

    Ik heb Helmers wel eens zien spreken op een bijeenkomst voor ondernemers en hij is ongekend confronterend en volstrekt niet-politiek-correct. Dat is heel verhelderend.

    En toch zie ik echt niet dat hij in zijn verhaal alle niet-fulltime werkende vrouwen over één kam scheert. Volgens mij vindt hij het echt prima als vrouwen part-time werken; alleen de keuze voor part-time werken levert consequenties op (bijvoorbeeld het niet verkrijgen van een opdracht). En als je die consequenties niet aanvaardt, dán zeur of jammer je.

    Ik moet je eerlijk zeggen dat ik een tijdlang even niets van hem had gehoord of dat ik me (nog) bewust was het bestaan van zijn ZZP-club, maar dit ferme statement is voor mij misschien wel de aanleiding om me juist aan te sluiten bij zijn ZZP-club. Omdat het dáár over ondernemerschap gaat. Daar ga ik me de komende dagen eens wat meer in verdiepen.

    En sorry, ik vind dat je echt wat onvergoelijkt reageert. Ik blijf er bij dat je de essentie van zijn column mist.

    Wederom met groet en een welterusten gewenst!

    Vinita Jak – Westerveld
    Rotterdam

  3. Ik ben het helemaal eens met mevrouw Jak-Westerveld.

    Sterker nog: ik vind de Translatormum met haar visie op ondernemerschap en vrouwen nu niet echt een boegbeeld van ondernemerschap. Het klinkt allemaal zo slachtofferachtig; waarom altijd die kinderen en het huishouden betrekken in je ondernemerschap? Dat doen alleen vrouwen, mannen hoor je er nooit over. Vrouwen creëren daardoor zelf hun glazen plafond. Keuzes maken is ook verantwoordelijkheid nemen!

    Ik weet uiteraard niet of je lid bent van FNV Zelfstandigen
    (gezien de link daar naar toe op je site), maar ik vermoed van wel. En dat zegt genoeg; een ondernemer die zich laat vertegenwoordigen door de vakbond, kan nooit een echte ondernemer zijn!

    Als je Jerry Helmers goed volgt, dan weet je dat hij zich compleet afzet tegen de ZZP’ers die lid zijn van FNV Zelfstandigen. Vorig jaar heb ik in een interview in Het Parool gelezen dat hij niet eens zou willen samenwerken met ‘ondernemers’ die standpunten van de vakbonden aanhangen. Gezien de weinig ondernemende standpunten van de vakbond, kun je er vanuit gaan dat de leden van FNV niet weten wat het is om écht voor eigen risico en rekening werken. En als je dat niet weet, dan belooft dat weinig goeds in de kwaliteit, spirit en drive die je aan je eigen klanten tentoon wil stellen.

    Kortom, een uitstekende kritische en absoluut ware column van Jery Helmers!

    1. Grappig toch dat ook jij blijft hangen in het standpunt dat er maar één soort ondernemer kan zijn. Ik weet niet waar jij mijn slachtofferachtige vandaan haalt – ik beschrijf alleen dat ik er voor kies (inderdaad, een keuze, gemaakt vanuit verantwoordelijkheid en waarvoor ik verantwoordelijkheid neem) om niet dat soort ondernemer te zijn.
      Het feit dat ik als zelfstandige voor eigen risico en rekening werk en dat ik daarmee een meer dan goede boterham verdien maakt mij ondernemer. Niet hoeveel uur ik werk, wanneer ik werk en of ik mijn klanten wel of niet af en toe eens vertel waarom ik niet beschikbaar ben.
      Dat er vrouwen zijn die zich als slachtoffer opstellen, dat is ongetwijfeld zo. Dat sommige vrouwen klagen over een glazen plafond dat ze zelf in stand houden ook. Maar daar ging mijn post niet over. Wel over de vooringenomenheid van sommigen, die er bij voorbaat al vanuit gaan dat iemand die anders werkt dan zij zelf nooit een goede ondernemer kan zijn. En daar dan ook nog eens de conclusie uit trekken dat zo iemand dan al helemaal geen goede kwaliteit kan leveren.

  4. En precies om die vrouwen die zich als slachtoffer opstellen, gaat het artikel in de Telegraaf.

    Fantastisch dat jij uiteraard zelf bepaalt wanneer je werkt, hoe je werkt en of je wel of niet beschikbaar bent op een bepaald moment. Echter: als je er voor kiest om op een bepaald moment NIET beschikbaar te zijn met als consequentie dat je de opdracht niet krijgt, dan is dat eigen verantwoordelijkheid. Je mag op dat moment dan niet mopperen (of zoals Helmers zegt, “zeuren” of “jammeren”) dat je de opdracht niet hebt gekregen. Want dat kan een logisch gevolg zijn van jouw niet-beschikbaarheid.

    Ik schat in uit je laatste bericht, dat jij dus in zo’n geval ook niet moppert en dus zul je het 100% eens moeten zijn met de stellingname in de Telegraaf.

    Echter…. het is typisch iets voor vrouwen om daar wel over te zeuren; ik word er in mijn omgeving ook niet goed van; die vrouwen die van alles willen maar geen concessies doen. Dát is wat Helmer heel terecht heeft aangesneden.

    Maar ja… dat willen de vrouwen zonder zelfreflectie uiteraard niet horen. Gelukkig hoor jij daar dan dus niet bij.

  5. Goedemiddag Translatormum (ik kan helaas nergens je echte eigen naam vinden) !

    Vind je niet dat je door het publiceren van jouw reactiepost – als commentaar op het stuk in de Telegraaf – je eigenlijk bewijst dat die journalist gewoon gelijk heeft?

    Waarom schieten wij vrouwen toch altijd zo in de verdediging?

    Kom op, zeg. Bekijk het ook met een beetje humor; een columnist moet prikkelen en de emoties in gang brengen. En dat heeft Jerry Helmers fantastisch goed gedaan. Ik heb hem ook wel eens zien spreken op een congres en hij slaagt er standaard in om de helft van de zaal boos te krijgen en de andere helft aan het lachen te krijgen. Die tweede helft heeft dus gevoel voor humor en begrijpt de knipoog.

    Feit is wel dat hij mensen aan het denken krijgt. En ik moet zeggen dat hij als voorzitter van ZZP Nederland daar buitengewoon veel lef voor heeft. Dat zou je niet verwachten van iemand op zo een positie.

    En laten we eens eerlijk zijn; wij vrouwen zijn toch de enigen die het altijd over gezin, huishouden, kinderen etc hebben. Ik hoor mannen daar bijna nooit over. Jerry Helmers heeft best een beetje gelijk?????? Toch….???

    Keep up the good work! Keep on Smiling! En laten we blijven genieten van de lol in het leven!

    Groetjes van Nathalie Rijnders uit Amsterdam.

    1. Ik zie er helaas weinig humor in als iemand zich op deze manier uitlaat over anderen, of het nu om vrouwen gaat of niet. Maar smaken verschillen.
      Waar het mij om gaat: het kan best zo zijn dat het vooral vrouwen zijn die werk combineren met gezin en huishouden. Dat is traditioneel zo gegroeid. Mannen doen dat minder. Maar dat maakt mannen niet beter. En vrouwen ook niet. Waarom zouden parttime werkende zzp’ers (en dan maakt het me niet uit of het mannen of vrouwen zijn en om welke reden ze parttime werken) zich moeten conformeren aan fulltime werkenden? Waarom zouden ze minder ondernemend zijn dan fulltime werkenden? Of minder succesvol? Of minder kwaliteit leveren? En waarom zouden vrouwen zich moeten conformeren aan mannen?Waarom moeten ze zich een mannelijke mentaliteit aanmeten? En waarom zou je in de tijd van ‘Het nieuwe werken’ alleen willen samenwerken met traditioneel tijdens kantooruren werkende zelfstandigen?
      (m’n naam is overigens wel te vinden hoor, met een heel klein beetje doorklikken)

  6. Ik ben het met de dames eens hier. En, ik ben een man. – volgens mij ben ik de 1e man die hier reageerd?

    Want Beste webmaster; ik heb nergens in de column van jerry helmers gelezen dat hij tegen part-timers is. het gaat er om in zijn artikel dat hij niks heeft aan de parttimers in de samenwerking omdat hij zijn klanten centraal zet. en de klant is koning, toch? hij zegt ook helemaal niet dat mannen beter zijn. Ik ben het eens met mevrouw Jak van Westerveld dat de column in de telegraaf gaat over het nemen van verantwoordelijkheid voor keuzes die je maakt. Dat heeft hij heel goed aan gesneden.

    ik lees in je laatste reactie toch ook iets heel feministisch: helmers stelt volgens mij helemaal niet dat vrouwen zich moeten conformeren aan mannen. de vrouwen waar hij het over heeft moeten zich conformeren aan wensen van de klant. Doen ze dat niet dan krijgen ze geen opdracht van hem. het is dan onterecht als je klaagd dat je dan geen opdracht krijgt. de klant gaat toch voor?

    en ja… zie het leven wat meer met een knipoog. humor is inderdaad van verschillende smaken maar je komt op mij met jouw stellingname ook niet echt ondernemend (klantgericht) over. Dat is toch niet de indruk die je wil achterlaten bij mensen?

    Groeten van Leo uit Maarssenbroek

    1. Nee hoor, je bent de tweede man die reageert. De eerste was het met me eens.

      Ik citeer een reactie van mijn Facebook-pagina, die misschien beter duidelijk maakt wat ik bedoel: “Natuurlijk kunnen vrouwen goede ondernemers zijn. Maar wat ze helaas nog beter kunnen dat is elkaar afzeiken. Elke keus die een vrouw ook maakt wordt gewogen op een goudschaaltje door andere vrouwen.Of het nu gaat om thuisbevallen, borstvoeding, parttime/fulltime werken, je kunt het zo gek niet bedenken. Zelfs als eigen ondernemer mag je je eigen tijd niet indelen van andere vrouwen.”
      Waarbij het in dit geval niet eens alleen om andere vrouwen gaat, maar ook om sommige mannen.

      En Helmers stelt niet dat vrouwen zich moeten conformeren aan mannen? Lees dan even terug wat ik van hem heb geciteerd, over dat de enige vrouwen waar hij mee wil samenwerken vrouwen met ballen zijn, haast net mannen.

      Ik denk dat Helmers, en daarin is hij niet de enige, doorschiet in zijn idee van wat de klant wil. Het maakt veel klanten, en zeker in het soort werk dat hij en ik doen, helemaal niet uit of je altijd beschikbaar bent. Als je je maar aan de afspraken houdt. Zie het zo: als jij een heel goede loodgieter hebt, en die kan een keer niet komen als jij een spoedgeval hebt omdat hij op dat moment het net heel druk heeft, of misschien gewoon een middag vrij heeft om naar een schooluitvoering te kijken, ga je voor die spoedklus naar een ander. De loodgieter wordt er geen slechtere loodgieter van, dus bij een volgende klus bel je hem gewoon weer als eerste. Dan kan het zijn dat die loodgieter nog even terugkomt op die spoedklus: jammer dat het toen niet lukte, ik had het graag voor je gedaan, maar ik had een middagje vrij voor een schooluitvoering. Is hij dan aan het zeuren of klagen? Nee toch? Sterker nog, de kans is groot dat je vraagt of het een leuke uitvoering was…

  7. hi Translatormum!

    Uit je laatste antwoord aan L Ruitenberg blijkt dat jij dus de klant niet centraal stelt.

    Dat is op zich niet erg; alleen aanvaard dus ook de consequenties als de klant aan jou voorbij gaat.

    Groet, Vinita!

    1. Nou nee, dat blijkt niet. Dat staat er ook niet.
      Mijn reactie ging niet over mijn persoonlijke situatie, maar desondanks een voorbeeld hoe het hier in de praktijk regelmatig gaat. Een klant mailt met het verzoek een vertaling van een bepaald aantal woorden te leveren op een bepaalde dag. Ik bekijk mijn schema en kom erachter dat dat niet mogelijk is, om wat voor reden dan ook. Misschien heb ik al ander werk, misschien heb ik privéverplichtingen, misschien ben ik dringend toe aan een paar rustige dagen omdat ik een tijd ‘s avonds en in het weekend heb doorgewerkt. Hoe dan ook mail ik de klant dat die leverdatum niet mogelijk is, en ik geef daar de reden bij. Vervolgens geef ik ook een alternatief. Daar kan de klant wel of niet mee akkoord gaan. Als de klant vast moet houden aan de oorspronkelijke datum, krijg ik de opdracht niet maar gaat hij naar een ander. Wat vaker voorkomt is dat de klant het werk heel graag door mij gedaan wil hebben en daarom de deadline verschuift. Hoe dan ook heb ik het in tien jaar tijd nog nooit meegemaakt dat een klant om die reden vervolgens niet meer terugkomt voor andere opdrachten. En de reden daarvoor is dat ik wanneer ik opdrachten aanneem, kwaliteit lever, me aan de afspraken hou en proactief met de klant meedenk.

      Ik heb bij sommige zzp’ers wel eens het idee dat ze vanuit verouderde en niet helemaal kloppende ideeën veel te krampachtig vasthouden aan het ‘de klant moet altijd centraal staan’, en dat ‘centraal staan’ te veel interpreteren als ‘je moet het onmogelijke doen om altijd beschikbaar te zijn voor je klant’. Je kunt een klant alleen van dienst zijn met een gezond en goed draaiend bedrijf. En als zzp’er ben je zelf je bedrijf. Je moet dus zélf gezond zijn en ‘goed draaien’. En dat kan niet als je je over de kop werkt. Klanten begrijpen in het algemeen heel goed dat het met een zzp’er anders werken is dan met een bedrijf met meerdere werknemers. Probeer het eens, zou ik zeggen!

  8. Wat een discussie!
    Het hangt van de aard van het werk af maar natuurlijk kun je als zzp’er in veel gevallen de klant prima centraal stellen als je parttime werkt. Gewoon een kwestie van het maken van goede afspraken en je daaraan houden en weten hoeveel werk je aankunt.

    Deze column van Jerry Helmers lijkt vooral bedoeld om te provoceren, ook gezien het taalgebruik (“dames”). Maar erger nog vind ik zijn tunnelvisie op het zzp’er-schap. Zzp’ers zijn een enorm heterogene groep, variërend van bouwvakkers die zichzelf verhuren tot (inderdaad) bijklussende huisvrouwen met een jaaromzet van 5000 euro. Wellicht is het in zijn specifieke branche nodig om 24 uur per dag, zeven dagen per week beschikbaar te zijn. Dat kan ik niet inschatten, want het is mijn vakgebied niet. Ik ken echter vele branches waarin het totaal niet nodig is om altijd maar beschikbaar en aanspreekbaar te zijn. Van iemand die voorzitter is van een netwerk van “éénpitters die bewust voor het zelfstandig ondernemerschap hebben gekozen” had ik toch een wat bredere blik verwacht.

    1. Het gaat me inderdaad om die tunnelvisie, die je vaker ziet bij fulltime ondernemers. Bij een voorzitter van een zzp-organisatie past dat gewoon niet.

  9. Hi allemaal,

    Ik ben vrouw, zelfstandig ondernemer als éénpitter en ik zou ook niet willen samenwerken met vrouwen die weinig ambitie uitstralen en vooral hun eigen agenda als leidraad nemen. Zo werkt het niet in het ondernemersleven.

    Ik vermoed dat in het werk de druk niet zo hoog op de ketel staat bij translatormum; waarschijnlijk een partner thuis die ook geld binnenbrengt en dus is de noodzaak niet aanwezig om écht intrinsiek te ondernemen.

    Knap van de columnist van de telegraaf om dit op deze originele wijze te verwoorden. Ik ben vrouw, maar ik herken het zo ontzettend en daar verdient zelfs de voorzitter van zo een eenpitsnetwerk alleen maar complimenten voor. Zijn blik is juist veel breder dan die van de translatormum.

    En echt translatormum, ik vind ook dat je met je visie geen echte ondernemende reclame voor jezelf maakt. Ik heb zelfs als vrouw lichte gene omdat ik me gewoon niet vereenzelvig daarmee.

    By the way: ik kon je echte naam ook echt nergens vinden op de site.

    Groet uit zonnig Eindhoven!

    1. Nogmaals, mijn reactie ging niet over mij persoonlijk, maar over de neerbuigende manier waarop Helmers alle vrouwelijke zzp’ers zonder mannelijke mentaliteit aan de kant schuift.

      Maar nu je het erover hebt: je vermoeden klopt niet. Ik ben alleenverdiener en onderhoud als parttime werkende zzp’er mezelf, man en kind beter dan ik vroeger kon toen ik fulltime in loondienst was.

      Mijn visie houdt overigens niets anders in dan dat de wereld groter is dan Jerry Helmers denkt. Wat dat met ondernemende reclame voor mezelf te maken heeft…

  10. Arme transalatormum, waar is je gevoel voor humor en waar is je knipoog voor beeldspraak? En ja logisch toch dat de column van jerry helmers was om te provoceren. als hij zo een braaf stukje had geschreven, dan was er in het debat niks gebeurd. Beetje schoppen is de essentie van een goeie columnist.

    want, even over de inhoud: denk je niet dat vrouwen inderdaad wat meer mannengedrag zouden kunnen vertonen? Feit is dat mannen sneller en meer aan de top zijn; wel… dat lijkt me al het bewijs dat wij vrouwen iets van de mannen kunnen leren. En dus – willen we ook die ‘top’ bereiken – dan moeten we misschien op die manier het spelletje leren spelen. We moeten het doen op de manier waarop de mannen het al jaren doen. Is niks mee, en toch kun je vrouw blijven.

    En ja, de mannen kunnen ook wat van de vrouwen leren. We kunnen ze genoeg vertellen, maar ik vind toch ook dat Helmers heel terecht zegt dat als zzp-ers de klanten niet centraaal stelt, dat ze dan dus ook niet moeten jammeren als er geen omzet wordt gemaakt.

    want zeg eens eerlijk; voor wie zou jij kiezen; voor de zzp-=er die altijd ziek, zwak en misselijk is of de zzp-er die er helemaal voor gaat?

    ik ben het eens met geraldine dat je met je stuk nu niet echt de vrouw als echte vrouw promoot.

    Doei!

    1. Ik zou kiezen voor de zzp’er die de beste kwaliteit levert, het goedkoopste is of de beste prijs-/kwaliteitverhouding biedt, afhankelijk van wat ik nodig heb. Als dat een gedreven, gemotiveerde persoon is die altijd vriendelijk is, des te beter. Is het iemand die ziek, zwak en misselijk is en daarover klaagt, dan neem ik dat op de koop toe…

  11. Neeheee….. dat laatste antwoord van translatormum is of een politiek correct antwoord van iemand die geen zinnige argumenten meer heeft of van iemand die té goed is voor deze wereld.

    je kan je toch niet voorstellen dat je het zieke, zwakke en misseiljke gedrag van samenwerkingspartners ook nog op de koop moet toenemen. Vrij naïef dus.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s