Category Archives: Klanten

Hectiek

En zo is er inmiddels alweer bijna een maand verstreken sinds mijn laatste bericht. Algehele drukte, zal ik maar zeggen. Ik was dus wel toe aan een weekje vrij volgende week (het is tenslotte meivakantie), maar het is me weer eens niet gegund. Ik had het toch zo mooi gepland. Ik had een middelgrote opdracht die eind volgende week af moest zijn, maar die ik met ongeveer 2500 woorden per dag ook vandaag af had kunnen krijgen. Maar ja, sinds het begin van die opdracht is er geen dag voorbij gegaan zonder minstens twee en soms wel vijf kleine tussendoorklussen die ik om allerlei redenen niet kon of wilde laten schieten. Ik kwam daardoor regelmatig niet toe aan die grote opdracht.

En een week geleden maakte ik daar nog een fout bij. Het was donderdagmiddag en ik stond op het punt om naar school te gaan voor een uitvoering van dochterlief toen mijn mobiele telefoon ging. Een klant aan de lijn waarvoor ik in november 2003 één keer had gewerkt en daarna nooit meer. Blijkbaar was ik al die tijd wel in hun database blijven staan en toen ze uiteindelijk eens iemand nodig hadden die uit het Deens kon vertalen, kwam ik weer bovendrijven. Ik kon zonder problemen mijn toenmalige tarief verhogen naar wat ik nu gemiddeld aan mijn klanten in rekening breng en toen kwam de vraag of ik voor vandaag nog 3100 woorden Deens-Nederlands kon vertalen. Nog een hele week, dacht ik, dat moet nog wel kunnen. Ik had haast, zei ik al, dus nam ik de opdracht ongezien aan.

Fout, fout, fout! Nooit meer doen! Niet alleen schoof ook deze opdracht steeds verder naar achteren door die kleine tussendoorklussen, maar het bleek ook nog eens een op meerdere fronten erg lastige klus te zijn. Het begon al met de bestandsindeling. Mijn klant had van zijn klant een PDF gekregen, of had een papieren document gekregen en daar zelf een PDF van gemaakt. Helaas bestond de PDF niet uit leesbare (en dus doorzoekbare) tekst. Mijn klant had er wel OCR op uitgevoerd en het resultaat opgeslagen als een Word 2003-document. Dat document stond vol kop- en voetteksten en tekstvakken, wat vertalen met mijn vertaalprogramma Trados en Word erg lastig maakte. Zo lastig dat mijn niet meer zo snelle pc er volledig op crashte. Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk heb ik op mijn laptop een naar Word 2007 omgezet document vertaald in het Trados-programma TagEditor, maar het had heel wat voeten in de aarde voor ik eindelijk zo ver was dat ik het eerste woord kon vertalen.

En toen bleek het volgende probleem: het onderwerp. De tekst bleek een contract te zijn voor het leasen van een auto en stond vol Deense woorden die ik nog niet kende. En dan heb ik het nog niet over het juridische taalgebruik, waarin ik niet echt sterk ben. Ik had kortom mijn tijd hard nodig. Om drie uur vanmiddag, vijf minuten voordat ik de deur uitmoest om dochterlief van school naar de muziekschool te brengen, stuurde ik mijn klant een e-mail met de vertaalde tekst. Opgelucht vertrok ik naar school en stad om te genieten van de drie vrije dagen die in het verschiet lagen. Drie dagen slechts, want die grote opdracht ligt er ook nog steeds en daar moet ik volgende week toch echt hard mee aan de slag.

Die opluchting duurde echter niet lang. Toen ik om zeven uur vanavond weer achter mijn computer kroop om snel mijn mail te checken, ontdekte ik dat die pc als sinds het begin van de middag geen internetverbinding had. Daar had ik niets van gemerkt omdat ik op mijn laptop had gewerkt, maar het betekende wel dat de e-mail waarvan ik dacht dat ik hem had verstuurd, nog gewoon in mijn Outbox stond. De internetverbinding kreeg ik weer terug door de pc opnieuw te starten en toen vloog de e-mail ook weg, gevolgd door een excuusbericht aan mijn klant. Het is morgen Koninginnedag en alle bedrijven zijn dicht, dus ik vrees dat mijn vertaling uiteindelijk drieëneenhalve dag te laat aankomt…

Gelukkig had ik vandaag ook een wat leukere ervaring. Nadat ik vanmorgen beleefd een opdracht van een klant in de VS had afgewezen (900 woorden die door die klant om 3 uur vanmorgen naar mij waren gestuurd en die ik vanmiddag af zou moeten hebben), kreeg ik vanmiddag van een klant in Spanje precies dezelfde opdracht aangeboden voor morgenmiddag. Vanwege Koninginnedag heb ik ook dat verzoek afgewezen, maar het frappante is natuurlijk wel dat ik voor de klant in de VS en de klant in Spanje hetzelfde tarief reken. Iets zegt me dat de klant in de VS zich dus blijkbaar ook wel hogere tarieven kan veroorloven…

Op wiens voorwaarden?

Stukje uit een e-mail die ik net aan een van mijn klanten heb gestuurd, als reactie op alweer zo’n voorstel waar vertaalbureaus patent op lijken te hebben:

Stel, ik ga naar een restaurant en zeg dat ik wel bij ze wil eten, maar dat ik pas als ik alles op heb aan ze vertel hoeveel ik precies ga betalen. Verder wil ik de rekening tussen 20.00 en 20.30 uur hebben, want alleen in dat geval betaal ik hem binnen een paar dagen. Komt de rekening later, dan wacht ik nog een paar weken met betalen.

Er is geen restauranthouder die dit zou accepteren, maar vreemd genoeg lijken vertaalbureaus te denken dat ze wel betalingsvoorwaarden kunnen opleggen aan hun leveranciers. De realiteit is natuurlijk dat ik, als leverancier, bepaal wat mijn leveringsvoorwaarden zijn en niet andersom. Ik bepaal ook wanneer ik een factuur stuur, en volgens mijn leveringsvoorwaarden moet die factuur, ongeacht de datum waarop ik hem indien, binnen een bepaalde periode zijn voldaan. Ik kan ook niet bij KPN aankomen met het verhaal dat mijn cashflow niet helemaal goed is en dat ik daarom mijn telefoon- en internetabonnement alleen maar op tijd betaal als zij een rekening sturen op het moment dat mij dat uitkomt.

Het lijkt er wel op dat vertalers wereldwijd zich steeds meer gaan verzetten tegen wat ‘de vertaalbureaus’ willen. Zo schreef Wendell Ricketts eerder deze maand op zijn blog ProvenWrite een post met de titel “Toxic Translation: A Twelve-Step Program for Self-Injuring Translators“, die er eigenlijk op neer komt dat freelance vertalers hun vaak slechte voorwaarden voor een groot deel aan zichzelf te danken hebben omdat ze overal mee akkoord gaan om maar werk te krijgen. Het wat mij betreft mooiste citaat uit het artikel:

DO NOT : offer cut-rate translations or beg clients to let you work “for practically nothing” because you “love translating.” Why not? For the same reason that there’s a sign at the zoo that says “Don’t Feed The Monkeys.” Because, if you do, they get fat and lazy and never learn that professional, well qualified bananas are not handed around for free.

Voorkeur

Soms vraag ik me wel eens af of het wel de moeite waard is dat ik reageer op bepaalde e-mails van klanten. Vooral wanneer het gaat over tarieven. Ik heb het er al eens over gehad dat ik aan de hoeveelheid werk die op me af komt, (nog?) helemaal niets merk van de crisis. Wel krijg ik regelmatig e-mails van klanten die vragen of ik voor een ‘grote’ opdracht (vaak iets wat me drie of vier dagen werk kost) korting wil geven. Mijn standaardantwoord daarop: Nee, want grotere opdrachten kosten me relatief niet minder tijd (een woord is een woord en wordt niet minder lastig te vertalen als er meer van zijn), en als ik langere tijd voor jou voor een lager tarief werk, moet ik al die tijd beter betalend werk van anderen afslaan.

Tot nu toe wordt dat antwoord altijd geaccepteerd en krijg ik het werk toch wel. Dat kan twee dingen betekenen. Mijn tarieven zijn zo laag dat ze lager zijn dan die van andere vertalers die wél korting geven, en/of de kwaliteit van mijn vertalingen is zo goed dat klanten me toch wel willen, ook al geef ik geen korting. Ik hoop natuurlijk op het laatste.

Vandaag kwam er een andere e-mail, van het soort waarvan er zo af en toe eentje binnenkomt. Klant J., misschien niet toevallig mijn slechtstbetalende klant, vertelde dat onze markt nog steeds in een kritieke situatie verkeerde en dat er veel concurrentie was. Ze wilden daarom een systeem met voorkeursvertalers instellen. Voorkeursvertalers zijn, in hun definitie, vertalers die niet alleen topkwaliteit leveren, maar ook akkoord gaan met drie voorwaarden: hun tarieven moeten overeenkomen met de gemiddelde tarieven die J. aan zijn vertalers betaalt, ze moeten jaarlijkse kortingen geven (waarschijnlijk afhankelijk van de hoeveelheid werk die ze hebben gedaan, maar dat vertelt het verhaal niet), en ze moeten hogere TM-kortingen geven dan tot nu toe gebruikelijk is bij J. In ruil daarvoor komen die vertalers boven aan de lijst te staan bij het uitbesteden van werk en kunnen ze aanzienlijk meer werk verwachten dan ze nu krijgen.

Bij een goedbetalende klant zou ik zoiets kunnen overwegen. Maar … J. is zoals gezegd mijn slechtstbetalende klant. De tarieven die ik van J. krijg, liggen zo’n 10% onder mijn gemiddelde tarief. En zelfs die bedragen zijn J. nog te hoog, want, zo beweert J., met die tarieven zit ik 10% hoger dan wat mijn collega-vertalers gemiddeld van J. krijgen.

Ik heb de vertegenwoordiger van J. dus mijn standaardantwoord gegeven, aangevuld met de opmerking dat de tarieven die hij nu suggereert nog lager zijn dan wat 15 jaar geleden gebruikelijk was. Het antwoord dat ik net kreeg: “Ik begrijp wat je zegt. We hebben altijd met plezier met je samengewerkt en willen dat blijven doen. De twee andere voorwaarden mag je dus vergeten, maar wil je wel praten over je tarieven?”

Ik vraag me af of het nog zin heeft om daar serieus op te antwoorden, al zal ik dat natuurlijk wel doen.

Crisis

Vandaag drong dan toch het eerste teken van de financiële crisis mijn kantoor binnen. Merkte ik tot nu toe alleen nog maar wat van die crisis doordat sommige klanten steeds om korting vragen, nu wordt het toch wat concreter. Een van mijn klanten, een Belgisch vertaalbureau dat ik vanwege de gevraagde vertrouwelijkheid niet bij name zal noemen, stuurde via een raadsman een e-mail over een “gerechtelijke reorganisatie” “omwille van tijdelijke liquiditeitsproblemen, die echter op middellange termijn zullen aanslepen”. De e-mail was in drie talen opgesteld (Engels, Frans en Nederlands), maar door het juridische taalgebruik voor mij toch niet altijd even duidelijk. Maar de essentie lag in deze zin:

“Als leverancier maakt u deel uit van de groep commerciële leveranciers die onmisbaar zijn voor de goede werking en de continuïteit van XYZ; bijgevolg verzoekt XYZ u om de commerciële relaties verder te zetten en om het eventuele betalingsachterstal te bevriezen op 31.01.2010; alle facturen die worden opgesteld vanaf 01.02 zullen betaald worden in overeenstemming met de algemene voorwaarden, met name op 60 dagen.”

Tenzij ik me erg vergis, staat hier dus dat facturen die voor 1 februari zijn opgesteld, voorlopig (of op den duur helemaal) niet zullen worden betaald, maar dat ons als vertalers desondanks wordt gevraagd voor het bedrijf te blijven werken. Als we dat doen, zullen onze nieuwe facturen binnen 60 dagen worden betaald.

Gelukkig was dit voor mij een vrij nieuwe klant waarvoor ik nog maar twee kleine opdrachten had gedaan en zijn ze me daardoor maar ongeveer 150 euro schuldig. Ik ben benieuwd of ik die ooit nog tegemoet mag zien…

Dat is wel erg snel

Woensdagavond, 21.20 uur. Ik zit nog te werken, omdat ik daar vandaag overdag nauwelijks aan toegekomen ben. Ik was weer eens gezwicht voor de vraag of ik hulpmoeder op school wilde zijn en zo kwam het dat ik de hele middag mocht doorbrengen in een sporthal vol kinderen, hulpvaders en -moeders en leerlingen van een sportopleiding, als coach van een groep van zes 8- en 9-jarigen die meededen aan het basisschoolcirculatievolleybaltoernooi (mooi Scrabble-woord). We werden vijfde in een poule van zes teams, dus gingen net niet helemaal eerloos ten onder…

Maar goed. Om 21.20 uur zag ik een e-mail binnenkomen. De afzender was een vertaalbureau dat ik nog niet kende en dat probeerde het Belgische ministerie van Financiën als nieuwe klant binnen te halen. Daarvoor had het eerst nog wel vertalers met ervaring met financiële teksten nodig. Of ik, als ik interesse had, dus maar mijn cv wilde opsturen, aangevuld met een referentie van een andere klant over financiële opdrachten die ik voor die klant had gedaan. En dat wilden ze dan wel graag vóór woensdag 13 januari 14.00 uur krijgen.

Nu is dit helemaal niet mijn vakgebied, en ik heb ook geen ambities in die richting. Maar een verzoek als dit belooft niet veel goeds voor de deadlines van het bureau…

Stiekem minder betalen

Ik verwonder me er al een tijdje over dat ik steeds langer lijk te doen over dezelfde hoeveelheid werk. Je zou verwachten dat, met zoveel jaar ervaring, het werk me steeds sneller zou afgaan, maar het tegendeel lijkt het geval. Zo heb ik in 2008 2% minder uren gewerkt dan in 2007, terwijl mijn omzet maar liefst 16% lager was. Mijn omzet per uur daalde daardoor maar liefst met 14%. Voor 2009 dacht ik het probleem te kunnen ondervangen door mijn tarieven te verhogen. Desondanks is er niet erg veel verbetering te zien. Tot nu toe heb ik ongeveer 17% langer gewerkt dan vorig jaar om deze tijd, terwijl mijn omzet maar 8% hoger is. Wederom een daling van mijn omzet per uur, dit keer met 8%.

Natuurlijk probeer ik hier redenen voor te bedenken. Misschien vind ik na al die tijd het werk saai worden en laat ik me eerder en langer afleiden. Misschien komt het doordat ik sinds vorig jaar zomer meestal op mijn laptop in de woonkamer werk, waar manlief vaak ook is, in plaats van in m’n eentje op zolder. Misschien komt het door de computerproblemen die ik de laatste anderhalf jaar regelmatig heb en waardoor het werk langer duurt dan nodig is. Het zou allemaal kunnen, maar het blijft me niet lekker zitten.

Vandaag realiseerde ik me een andere mogelijke oorzaak: stiekeme tariefsverlagingen. Mijn grootste klant, een vertaalbureau met vestigingen overal ter wereld, heeft een eigen TM-programma ontwikkeld dat erg op Trados lijkt, maar dat werkt via internet, met vertaalgeheugens op de servers van dat vertaalbureau. Dat systeem heeft zo z’n voordelen. Als je met meerdere vertalers aan dezelfde opdracht werkt, kun je gebruik maken van elkaars vertalingen zonder dat je TM’s en/of lijstjes met standaardvertalingen hoeft uit te wisselen. En als je vertaling na levering wordt gereviewed en je krijgt vervolgens een update te vertalen, zitten de correcties van de reviewer al in het TM.

Maar nadelen zijn er ook. Je bent afhankelijk van de snelheid en kwaliteit van je internetverbinding, als er bij de klant is mis is met de servers kun je niet werken en werken op een plek waar je geen internettoegang hebt is helemaal onmogelijk. Maar het allergrootste nadeel zit hem in de manier waarop het systeem omgaat met fuzzy matches, die op twee manieren afwijkt van de Trados-manier.

Trados vergelijkt bij het analyseren van een document de te vertalen tekst alleen met het TM. Het resultaat is een analyse die bestaat uit interne herhalingen, tekst die in een bepaalde mate overeenkomt met bestaande tekst in het TM en de resterende, ‘nieuwe’ tekst. Daarnaast wordt alleen vergeleken op zins- of alineaniveau.

Het systeem van mijn klant berekent dit allemaal ook, maar bekijkt daarnaast ook hoeveel interne fuzzy matches er zijn. Een voorbeeld: Zin 1 en Zin 2 komen allebei niet voor in het TM, maar lijken wel wat op elkaar. Trados geeft voor allebei aan dat ze nieuw zijn, wat betekent dat voor beide zinnen het volle tarief wordt betaald. Het systeem van mijn klant ontdekt dat Zin 2 voor 85% overeenkomt met Zin 1 en plaatst Zin 2 daarom in de categorie ’85-94% match’, waarvoor maar de helft van het tarief wordt betaald. Daarnaast vergelijkt het systeem van mijn klant ook op woordniveau. Een extreem maar niet zeldzaam geval kwam ik net tegen in de vorm van een segment dat alleen uit het woord ‘Right’ bestond. Eerder had ik al een segment vertaald dat alleen uit het woord ‘Light’ bestond. Volgens het systeem kwamen die segmenten voor 63% overeen, terwijl het toch om twee totaal verschillende woorden gaat. Nu maakt dat in dit geval niets uit voor het tarief, maar die vergelijking op woordniveau zorgt er wel voor dat de totale WWC (weighted word count) omlaag gaat.

Ik ben vandaag begonnen met een opdracht waarvoor nog geen TM bestond. Volgens de traditionele analyse, zonder interne fuzzy matches, heeft het document 13.859 gewogen woorden. Volgens de analyse van de klant, mét interne fuzzy matches, zijn dat er 12.485. En dat komt neer op een stiekeme tariefsverlaging van 10%…

Vertalersdag

Een leuke verrassing vandaag: vanmorgen lag er een ecard van een van mijn klanten in mijn mailbox. Een felicitatiekaartje, dus ik dacht even dat ze zich vergist hadden, want ik was drie maanden geleden jarig. Maar nee, het kaartje was ter gelegenheid van de feestdag van Sint-Hiëronymus, blijkbaar een van de vier grote kerkvaders van het Westen. De katholieke kerk viert die feestdag op 30 september en omdat Sint-Hiëronymus de patroonheilige van heel veel beroepen waaronder vertalers is, is 30 september ook uitgeroepen tot internationale vertalersdag.

Hiëronymus door Antonello da Messina (bron: Wikipedia)

Voor mij was het een werkdag zoals alle andere, maar ik was wel aangenaam verrast door het kaartje!

Verbeslechteringen

Het was nogal stil op mijn blog de laatste tijd. Mijn laatste echte post dateert van 13 september, bijna twee weken geleden. (De post daarna, ‘Opgevangen’, was een kladje dat ik regelmatig wilde aanvullen en dat ik op 18 september per ongeluk publiceerde, waarna ik dat maar zo liet.) Waarom zo weinig geblogd? Eigenlijk vooral omdat het zo vreselijk druk is op het werkfront.

Naast alle andere dingen die ik de afgelopen twee weken heb gedaan en die nu eenmaal horen bij het zijn van een vertalende thuiswerkmoeder (dochterlief elke week begeleiden naar koor en circusles, manlief naar afspraken brengen die te ver zijn om te fietsen, boodschappen doen om gogo’s te sparen voor dochterlief, eigen brillen ophalen bij de opticien, bril van dochterlief laten repareren bij diezelfde opticien (maar natuurlijk op een andere dag), boekenkast uitmesten omdat het leek of er een muis in rondliep, dochterlief helpen bij het verzorgen van haar nieuwe konijn, op zoek naar cadeautjes voor het gezin van zusjelief dat een dezer dagen wordt uitgebreid en zo nog heel wat meer), heb ik de afgelopen twee weken maar liefst 42.000 woorden verwerkt. En dan heb ik het over gewogen woorden, en niet over echte woorden (de TM-kenners weten wat ik bedoel). 4200 woorden per werkdag dus, en dat is wat lastig te combineren met al die andere activiteiten.

In zulke drukke tijden helpt het niet als je te maken krijgt met klanten die menen datgene waarvoor ze jou hebben ingehuurd, zelf beter te kunnen. Deze week had ik weer zo’n geval. Ik had een tekst van maar liefst 630 woorden over tapijttegels vertaald, van het Engels naar het Nederlands. Ik geef toe: dat valt niet binnen mijn gebruikelijke specialismen. Desondanks had ik niet verwacht dat mijn klant (een vertaalbureau) me zulk negatief commentaar van hun klant zou doorsturen. Mijn vertaling zou “full of faults” zijn. Na nadere bestudering van de door de klant ‘gecorrigeerde’ tekst bleek dat ze mijn vertaling op tien plaatsen hadden veranderd. Dat is inderdaad veel, op 630 woorden, dus daar schrok ik in eerste instantie even van.

Tot ik zag wat ze hadden veranderd. Eén zin was totaal gewijzigd en had inhoudelijk niets meer te maken met wat er in het Engels had gestaan. Een andere zin was helemaal verwijderd. In vier gevallen ging het om een ‘preferential change’, een voorkeur van de klant terwijl mijn alternatief niet fout was en één keer had ik inderdaad een fout gemaakt toen ik “leven het bos” had geschreven in plaats van “leven in het bos”. De laatste drie ‘correcties’ waren echt irritant: ‘standaardkleuren’ moest ‘standaard kleuren’ worden, van ‘kleurupdate’ was ‘kleur update’ gemaakt en, als klap op de vuurpijl, ‘herkleuringsopties’ had ik volgens de klant moeten schrijven als ‘her kleurings opties’…

Dat was eergisteren. Vandaag ontdekte ik via-via dat er in het Duits een mooi woord is voor dit soort verbeteringen die eigenlijk verslechteringen zijn: Verschlimmbesserungen. Letterlijk verslechtbeteringen dus (8 Google-hits), maar ik denk dat ik ze maar verbeslechteringen ga noemen (nog geen Google-hits, dus ik maak nieuwe taal). Martin Crellin schreef er vandaag een logje over op zijn weblog False friends, good and bad translation, Denglish, Tipps für Übersetzer en via Google vond ik o.a. een artikel van Ewoud Sanders in het NRC.

Maar Verschlimmbesserung of verbeslechtering, mij kostte het deze week drie kwartier van mijn toch al zo krappe tijd (maar het leverde wel inspiratie op voor een logje).

Vertalers en hun klanten

Op haar weblog Musings from an overworked translator  postte Jill Sommer gisteren een top 10 van adviezen aan klanten. Ik zal ze hier niet allemaal overnemen, maar haar als advies vermomde klachten kwamen me stuk voor stuk erg bekend voor.  Van vragen om tariefverlagingen (nummer 2) tot slordige communicatie (nummer 10) en van te grote hoeveelheden (nummer 4) tot te weinig feedback (nummer 7): ik kom ze allemaal regelmatig tegen.

Een tijd geleden ontdekte ik via via dit filmpje, dat erg veel met deze top 10 te maken heeft:

Wat wil de klant eigenlijk?

Na een dagje stadten met dochterlief (het is tenslotte nog steeds vakantie) vond ik een mailtje in mijn Inbox van een collegavertaler die als een soort freelance teamleider werkt voor een van mijn grootste klanten. Of ik binnenkort weer wil meedoen aan een redelijk grote opdracht van die klant. Hij was zelf wat cynisch over de eisen van de klant en toen ik het vervolg van de mail had gelezen, begreep ik waarom.

De eindklant, bedrijf X, maakt een nieuwe versie van een bepaald softwarepakket. Die nieuwe versie moet worden vertaald, en bedrijf X heeft daarom vertaalbureau Y gevraagd de boel naar 47 talen te vertalen. Er moeten per taal zo’n 260.000 woorden worden vertaald, waarvan er door gebruik van een vertaalgeheugen afhankelijk van de taal nog 202.000 of 111.000 gewogen woorden overblijven. Voor het Nederlands gaat het (gelukkig) om 111.000 woorden. Hoewel er een behoorlijk verschil zit tussen 202.000 en 111.000, geldt voor alle talen hetzelfde schema, dat behoorlijk krap is.

Maar vertaalbureau Y kiest niet voor de meest efficiënte weg, die van rechtstreeks uitbesteden aan freelance vertalers. Nee, in plaats daarvan worden de 47 talen verdeeld onder 4 regionale kantoren van vertaalbureau Y. Nederlands valt, samen met Spaans, Baskisch, Catalaans, Italiaans, Portugees-Portugees, Braziliaans-Portugees, Frans, Duits, Deens, Zweeds, Noors en IJslands onder het kantoor in Madrid. En dat kantoor kiest dus wederom niet voor rechtstreeks contact met de vertalers, maar besteedt de boel, in ieder geval voor het Nederlands, uit aan een freelance teamleider, die ervoor moet zorgen dat die 110.000 woorden, die hij op z’n vroegst op 27 augustus krijgt, uiterlijk 9 september weer terug zijn in Madrid.

Dat zijn hoogstens negen werkdagen en waarschijnlijk nog minder. Want bij elke tussenstap gaat er tijd verloren, en er zijn nogal wat tussenstappen. Minimaal zes vertalers en geen tijd om de vertalingen van die zes consistent te maken qua stijl en terminologie. Ik maak me daar inmiddels allang niet meer druk over. Een jaar of 15 geleden nog wel. Ik voelde het als mijn verantwoordelijkheid om de klant te wijzen op de gevolgen van de strakke tijdschema’s, die vergeleken met nu achteraf gezien helemaal niet zo strak waren. Maar eindklant X is een van de grootste softwarebedrijven ter wereld, met zeker twintig jaar lokalisatie-ervaring, en zou dus inmiddels veel beter moeten weten. Mijn conclusie? Het maakt blijkbaar helemaal niet meer uit wat er staat, als het maar Nederlands is en het niet kan leiden tot rechtszaken tegen eindklant X.

Het doet me denken aan een opdracht die ik eerder dit jaar, ook via een vertaalbureau, deed voor een televisiefabrikant. Ik moest de menuteksten vertalen die bij het instellen van de tv op het scherm verschijnen en waarvoor uiteraard maar beperkt ruimte is. Een paar vertalingen pasten met geen mogelijkheid binnen de limiet, hoe ver ik ze ook inkortte. Als ik ze nog verder zou inkorten, zou niemand meer begrijpen wat er stond. Reactie van de projectmanager bij het vertaalbureau: het kan mijn klant niet schelen of het begrijpelijk is, als het maar op het scherm past…

Maar goed. Ik heb aangegeven dat ik beschikbaar ben en las dat er hoger in de keten toch om wat minder strakke deadlines wordt gevraagd. Ik ben benieuwd hoe dit zal gaan!