Category Archives: WAHM – Working At Home Mum

Wat is een ondernemende zzp’er?

Uit de discussie naar aanleiding van mijn vorige post blijkt in ieder geval dat zzp’ers het absoluut niet met elkaar eens zijn over wat ondernemende zzp’ers zijn. Een rondje langs verschillende websites maakt één ding duidelijk: een officiële definitie van het begrip ‘zzp’er’ bestaat niet.

De Kamer van Koophandel heeft een aparte subsite voor zzp’ers. Daarop is onder “Zzp’ers in 5 vragen en antwoorden” de volgende interessante vraag te vinden:

1. Wanneer ben ik nou een zzp’er?
Zzp (zelfstandig zonder personeel) is geen officieel begrip. In de wet staat bijvoorbeeld niet wat een zzp’er precies is. In de praktijk slaat de term zzp’er vooral op ondernemers die diensten verlenen aan verschillende opdrachtgevers. Bijvoorbeeld een metselaar die voor allerlei aannemers klussen uitvoert. Of een IT’er, die zich laat inhuren. Er is geen verschil tussen zzp’ers en freelancers. De begrippen betekenen hetzelfde.

Wikipedia is iets uitgebreider:

Een ZZP’er is meestal één persoon die diensten of producten verkoopt en daarvoor de klanten een factuur stuurt. In het spraakgebruik wordt een ZZP’er niet zelden aangeduid met ‘eenmanszaak’. Hoewel een ZZP’er een eenmanszaak kan hebben, valt zeker niet elke eenmanszaak onder de categorie ZZP. Een eenmanszaak kan namelijk wel degelijk personeel in dienst hebben.

De ZZP’er is zelfstandig in die zin dat hij/zij geen arbeidsovereenkomst heeft, maar wel diensten en/of goederen levert aan klanten of opdrachtgevers. Er is geen sprake van een gezagsverhouding, waardoor hij/zij geen werknemer is en niet onder de wettelijke bepalingen voor werknemer valt.

Dat is dus een zzp’er. Maar wat maakt een zzp’er nu een ondernemer? Daarvoor bestaan wel degelijk formele criteria.

De Belastingdienst heeft ook een speciale site met informatie voor zzp’ers. Hierop kan de zzp’er onder het kopje “Ondernemen volgens de Belastingdienst” nagaan of hij of zij voldoet aan de criteria van de Belastingdienst op het gebied van omzetbelasting en inkomstenbelasting. Dat zijn er nogal wat. Een ondernemer voor de inkomstenbelasting:

  • maakt meer dan een marginale winst;
  • is zelfstandig (anderen bepalen niet hoe het werk gedaan moet worden);
  • beschikt over voldoende kapitaal om een onderneming te starten en enige tijd draaiende te houden;
  • besteedt voldoende tijd aan zijn/haar werkzaamheden om deze rendabel te maken;
  • streeft ernaar meerdere opdrachtgevers te hebben, onder andere om betalings- en continuïteitsrisico’s te verminderen;
  • maakt zich voldoende kenbaar, bijvoorbeeld door reclame, een internetsite, een uithangbord of eigen briefpapier;
  • loopt ondernemersrisico;
  • is aansprakelijk voor de schulden van zijn/haar onderneming.

Voor de omzetbelasting (btw) gelden weer heel andere criteria. De pagina met criteria voor de omzetbelasting begint als volgt: “Als u voor de inkomstenbelasting geen ondernemer bent, kunt u toch ondernemer zijn voor de btw. Voor de btw bent u ondernemer als u zelfstandig een bedrijf of een beroep uitoefent.” Een ondernemer voor de btw:

  • oefent zelfstandig een bedrijf of beroep uit, waarbij het niet van belang is of er winst wordt gemaakt en of de ondernemer een KvK-inschrijving heeft;
    -OF-
  • werkt in dienstbetrekking en heeft daarnaast andere werkzaamheden;
    -OF-
  • exploiteert een vermogensbestanddeel of een recht;
    -EN-
  • voert de werkzaamheden niet incidenteel of alleen in besloten kring uit.

Daarnaast is er ook nog de definitie volgens Van Dale (Elfde druk):

ondernemer – 2. (in econ. zin) persoon die in een tak van handel of bedrijf zelfstandig, voor eigen rekening en risico, werkt, op grond van het bezit van produktiemiddelen en met vreemde arbeidskracht

Het gratis online woordenboek van Van Dale is wat beknopter:

on·der·ne·mer de; m,v -s iem die een bedrijf voor eigen rekening uitoefent

Tot zover de formele definities en criteria. Ik zou het fijn vinden als zzp’ers onderling elkaar niet de maat zouden nemen op basis van subjectieve criteria, maar gewoon deze formele criteria in hun achterhoofd zouden houden. En daarbij hoeven we wat mij betreft niet zo streng te zijn als de Belastingdienst.

Tot slot voor degenen die denken dat zzp’ers minder succesvolle ondernemers zijn als ze niet 24/7 met hun bedrijf bezig zijn en/of als ze hun bedrijf combineren met andere activiteiten zoals de zorg voor anderen: via de Wikipedia-pagina over zzp’ers kwam ik bij een interessant artikeltje op nu.nl terecht, van ongeveer twee jaar geleden. Hierin wordt een wetenschappelijk onderzoek besproken naar “de succesfactoren voor het sterk groeiende leger van hoogopgeleide zzp’ers, zelfstandige professionals met een eigen onderneming zonder personeel.” De conclusie:

De promovendus stelt vast dat motivatie maar 5,2 procent van het succes bepaalt. Persoonlijkheid scoort nog minder met 1,1 procent.
Ook een doordachte bedrijfstrategie helpt minder goed dan gedacht, met maar 2,8 procent.
Succesfactoren zijn wel de vaardigheid van de starter (25,6 procent) en het netwerk (20,7 procent).
Maar de zzp’er is toch vooral afhankelijk van de werking van de markt. Die factor bepaalt voor bijna de helft het succes van het eigen bedrijfje, aldus de onderzoeker.

Vaardigheid en netwerk zijn dus maar liefst vijf keer zo belangrijk voor succes als motivatie, persoonlijkheid en bedrijfsstrategie bij elkaar. En als de markt niet meezit, wordt succesvol ondernemen voor iedereen erg moeilijk.

Advertisements

Vrouw en ondernemer

Jerry Helmers, volgens zijn Twitter-bio “zzp’er met een pr- en communicatiebureau en voorzitter van ZZP Netwerk Nederland” schreef gisteren een column op de website van de Telegraaf met de titel ‘Vrouwen en ondernemerschap‘. Van een voorzitter van een ZZP-netwerk zou je verwachten dat hij er voor alle ZZP’ers is. Niets is minder waar. Want wat blijkt? Volgens Jerry Helmers zijn vrouwen geen ondernemers en dus ook geen ZZP’ers.

Laat ik eens beginnen met zijn conclusie:

Met die uitzonderingen werk ik wél graag samen. Ik hoor ze nooit klagen over de ingewikkelde keuzes waartoe het leven je soms dwingt. Het zijn flinke vrouwen, ze hebben haren op de tanden, ballen in de broek en staan waarschijnlijk rechtop als ze moeten plassen. Als ik met hen samenwerk, dan is het net alsof ik met een kerel aan tafel zit. En dat is prettig werken. Want alleen zo kunnen we de klant optimaal bedienen en wordt succesvol ondernemerschap bereikt.

Wat staat hier nu? Dat ondernemers mannen moeten zijn. En als ze geen man zijn, dan moeten ze een mannelijke mentaliteit hebben. Want vrouwen zonder die mannelijke mentaliteit (over mannen met een vrouwelijke mentaliteit rept Helmers niet) kunnen niet succesvol ondernemen. En waarom niet, volgens Helmers? Omdat bij hen ZZP niet staat voor Zelfstandige Zonder Personeel, maar Zelfstandige Zonder Prioriteiten.

Nou, Jerry, have I got news for you. Ondernemers zijn er in alle soorten en maten. Er zijn ondernemers die het nodig en/of leuk vinden (want die twee gaan lang niet altijd samen) om 60, 80 of zelfs 100 uur per week in hun onderneming te steken en om vrijwel dag en nacht beschikbaar te zijn voor hun klanten. Aan de andere kant van het spectrum staan ondernemers die het urencriterium van 1225 uur per jaar maar net halen en die kiezen voor het ondernemerschap omdat ze dan (inderdaad) vrij zijn om hun eigen tijd in te delen en tijd hebben voor de andere zaken in het leven die ze minstens net zo belangrijk vinden als hun bedrijf. Sommigen doen dat omdat ze niet anders zouden willen, anderen omdat ze niet anders kunnen. Maar het maakt ze geen slechte of onsuccesvolle ondernemers.

Jerry Helmers diskwalificeert een grote groep vrouwen puur en alleen op het feit dat ze ervoor kiezen hun dagen zo in te delen dat ze hun kinderen van school kunnen halen. Ze kunnen daarom niet altijd op stel en sprong komen opdagen als hij ze nodig heeft en dat maakt ze slechte ondernemers. Hij schrijft:

Het valt me namelijk op dat ze vooral voor het éénpit-ondernemerschap kiezen omdat ze het zo fantastisch kunnen combineren met de zorg voor hun kinderen en het huishouden. Ze willen om half 3 ‘s middags bij school staan en zoeken flexibiliteit als het kind een dagje ziek is of naar de tandarts moet. Bovendien willen ze op woensdagmiddag mee naar de voetbal-, hockey- of tennistraining, dan wel ballet- en/of gitaarles. Blijkbaar geloven deze moeders oprecht in het sprookje van part-time ondernemerschap.

Begrijp me niet verkeerd: deze dames mag uiteraard geen goed moederschap en een schoon huis worden ontzegd, maar de verontwaardiging bij deze vrouwen is altijd onevenredig groot als ik besluit dat ik hen niet wil betrekken in mijn projecten. Mijn klanten staan namelijk centraal en die willen ook ná half 3 ‘s middags onvoorwaardelijk worden bediend.

Nu zou je denken dat die klanten dan wel heel belangrijk en urgent werk te vergeven hebben. Werk dat absoluut op bepaalde tijden gedaan moet worden omdat anders de boel in het honderd loopt. Maar nee. Jerry is “uw betrouwbare en ondernemende bondgenoot in communicatie, PR, uitgeverslogistiek, reclame, copywriting en commerciële en journalistieke tekstschrijverij”. Dat zijn toch bij uitstek gebieden waarin het niet uitmaakt waar of wanneer het werk wordt gedaan, zolang het maar op tijd af is. Wat maakt het zo’n klant uit of zijn teksten om vier uur ‘s middags door een fulltime werkende man worden geschreven of tegen middernacht door een vrouw die ‘s middags nog op het schoolplein stond? Als die teksten maar precies zijn waarom hij heeft gevraagd, op tijd en binnen het budget. En als het aanspreekpunt van de klant (en dat zal in de meeste gevallen Jerry Helmers zijn) maar bereikbaar is tijdens de kantooruren van de klant.

Laat Jerry Helmers dus maar doen waar hij goed in is: zijn klanten centraal stellen door er fulltime voor ze te zijn. En laat mij ‘s middags mijn kind van school halen, meegaan op schoolexcursies, bij mooi weer lekker in de tuin werken, mijn boodschappen doen op rustige momenten en het werk voor mijn klanten doen wanneer dat mij uitkomt. Die strategie heeft mij in de tien jaar dat ik ZZP’er ben geen windeieren gelegd. Ook al ben ik vrouw.

Just another manic Thursday

Het was gisteren weer eens ‘one of those days’. Zo’n dag waarop het allemaal niet zo loopt als ik graag zou willen. Dat begon al meteen ‘s morgens vroeg…

7:05 uur – Ik heb gisteravond blijkbaar het schuifje van de wekker niet goed ingesteld, want de wekker is niet afgegaan. Gelukkig word ik uit mezelf nog redelijk op tijd wakker, maar wel twintig minuten later dan anders. Ik moet me dus meer haasten, en dat vind ik zo ‘s morgens vroeg helemaal niet prettig.

8:00 uur – Gistermiddag had ik, toen ik eindelijk de kerstbrief van school maar eens ging lezen, ontdekt dat dochter R. uiterlijk gisteren een bord, beker en bestek mee naar school had moeten nemen voor het kerstdiner van vanavond. En denk nu niet dat ik die toen meteen heb klaargezet. Ik moet nu dus nog op zoek naar het setje borden en bestek dat R. elk jaar gebruikt en dat ik een paar weken geleden speciaal op een handige plaats had klaargezet. Maar waar ook alweer? Tien minuten later vind ik alles gewoon in een van de keukenkastjes.

8:10 uur – R.’s ‘fruittas’, waarin ze haar pakje drinken en wat te eten voor in de pauze meeneemt, is opeens ook spoorloos verdwenen. Na vijf minuten zoeken geef ik het op en stop ik de boel gewoon in een plastic tas.

8:15 uur – De auto in. Gelukkig hoef ik niet te krabben. R.’s tas blijkt op de achterbank te liggen; gisteren vergeten mee te nemen.

9:35 uur – R. nog mooi op tijd op school. Boodschappen gedaan en afwasmachine ingeruimd. Aan het werk. In mijn mail vind ik een berichtje van een klant waarvoor ik deze hele week aan een vrij grote opdracht werk. Toen ik daar maandag mee begon, ontdekte ik dat het te vertalen bestand allerlei vreemde codes en spaties bevatte. Nadat ik dat aan mijn klant had gemeld, kreeg ik een ander, aangepast bestand terug waaruit al die codes en spaties waren verwijderd. Aan dat bestand heb ik de afgelopen drie dagen gewerkt. In de e-mail die ik nu krijg, staat dat de klant van mijn klant dat toch niet wil. Dus zou ik weer met het oorspronkelijke bestand verder willen gaan? Dat hoef ik dan ‘alleen maar’ even door het vertaalgeheugen te halen. En o ja, dit wisten ze bij mijn klant gisteren ook al, maar toen konden ze het niet doorgeven omdat ze problemen hadden met hun e-mail. Waar heb je dan telefoon voor, vraag ik me af…

10:00 uur – Dat ‘alleen maar’ even door het vertaalgeheugen halen duurt uiteraard veel langer dan dat, want ik moet al die codes en spaties nu toch weer gaan invoegen in de zinnen die ik al had vertaald. Pas na een half uur kan ik verder vertalen waar ik gisteren was gebleven.

10:30 uur – Tussen de bedrijven door op zoek naar het recept voor de minitaartjes die R. en ik willen maken voor het kerstdiner op school. Gelukkig heb ik dat ooit in Mijn kookschrift op de website van Albert Heijn gezet (al jaren mijn favoriete manier om recepten te bewaren, al vergeet ik regelmatig om succesrecepten toe te voegen). Ik kan dus in ieder geval zien dat ik niet alle ingrediënten in huis heb.

11:00 uur – Buiten gaat het steeds harder regenen en er komt steeds meer koude, vochtige lucht door de kieren mijn onverwarmde zolderkamer binnen. Dus moet ik mijn ‘winterkit’ er weer bij halen: dikke trui, vingerloze handschoenen en een dekentje voor over m’n benen. Ja, ik heb ook wel een kacheltje, maar het vervelende daarvan is dat ik dan alleen maar aan de kant van het kacheltje warm word en dat ik bovendien slaperig word van de warme lucht die naar me toe wordt geblazen. Zo gaat het ook.

11:15 uur – De opdracht van deze week is niet alleen lang, maar ook behoorlijk saai. Ik moet dan ook erg mijn best doen om me niet steeds te laten afleiden door allerlei internetverleidingen, zoals dit filmpje dat op verschillende manieren op me afkomt:

11:35 uur – De vendor manager van de vestiging in Singapore van een grote internationale klant stuurt een mail. Deze klant heeft weer een manier gevonden om kosten te besparen: bij het betalen van facturen van vertalers gaan ze vanaf nu alleen nog maar de bankkosten van hun eigen bank betalen. Vertalers mogen zelf opdraaien voor de kosten van hun bank. Ik snap dat soort maatregelen nooit zo goed. Als ik een betaling naar het buitenland doe, buiten de EU, vindt mijn leverancier het toch echt niet goed dat ik hem (een deel van) de kosten laat betalen. Dus waarom zou er voor vertalers iets anders gelden? Helaas zijn er te veel vertalers die dit soort voorwaarden zonder meer accepteren. Ik stuur een antwoord waarin ik bezwaar maak, maar daarop krijg ik geen antwoord.

11:55 uur – Wachten op het schoolplein – geen pretje met 2 graden, regen en wind.

13:00 uur – Weer terug naar school en daarna nog een keer boodschappen door voor de ontbrekende ingrediënten voor de minitaartjes. Het regent en waait nog steeds.

13:35 uur – Aan de slag met de minitaartjes voor vanavond.

14:30 uur – De eerste lading taartjes, met alleen kaas, staat in de oven. Even een kwartier tijd om m’n mail te checken. Door het zolderraam zie ik de regen van het ene moment op het andere overgaan in sneeuw. De sneeuw jaagt met dikke vlokken naar beneden – van dwarrelen is geen sprake – en binnen een paar minuten is alles bedekt met een flinke laag sneeuw. Zelfs de plassen veranderen in papperige sneeuwpoelen.

14:45 uur – Tweede lading taartjes maken, met kaas en olijf. Daarna nog even tien minuutjes doorwerken aan mijn saaie bestand.

15:05 uur – Opeens is het te laat om naar school te lopen, zoals ik door die sneeuw eigenlijk van plan was. Toch maar met de auto dus. Glibberend en glijdend rijd ik heel voorzichtig door de flinke sneeuwlaag die er inmiddels ligt. Aan de bandensporen in de sneeuw te zien, zijn er al verschillende auto’s uit de bocht gevlogen. Vlak bij school zie ik in de spiegel de vrouw achter me rijden die vorig jaar bij een onvoorzichtige parkeermanoeuvre al eens een flinke kras in mijn auto heeft gereden. Ik vertrouw het maar niets dat ze met dit weer achter me rijdt. En ja hoor. Vijf meter voor de laatste afslag stopt de auto voor me. Ik rem voorzichtig en kom op anderhalve meter van die auto tot stilstand – om twee tellen later een bons te horen als mijn achterligster tegen me aan glijdt. Gelukkig ging het langzaam en heeft ze alleen de trekhaak geraakt. Er is geen kras of deuk te zien.

15:30 uur – Met 20 km per uur terug naar huis gereden en daar echtgenoot K. gevraagd om de afspraak die hij had en waar ik hem met de auto heen zou brengen toch maar af te zeggen.

15:45 uur – R. zoekt de kleren die ze vanavond aan wil. Haar manier van zoeken: alle kleren uit haar kast op het bed gooien en er dan met twee handen tegelijk in gaan graaien. Dat helpt natuurlijk niets, dus uiteindelijk moet ze toch genoegen nemen met iets anders, en mag ze zelf de troep weer opruimen. Intussen strijk ik haar kleren.

17:00 uur – R. is op haar kerstbest aangekleed en het eten voor K. en mij is voorbereid en staat in de oven. Tijd voor R.’s make-over: haar en make-up. Het resultaat mag er zijn; onze 9-jarige ziet er opeens een stuk ouder uit.

17:30 uur – Extra vroeg op weg naar school, met de helft van de minitaartjes. De andere helft houden we lekker voor onszelf. Onderweg blijkt er, zelfs op de doorgaande weg waar de bus over rijdt, nog niet te zijn gestrooid. Het is dus nog net zo glad en gevaarlijk als vanmiddag. Gelukkig rijdt niemand harder dan verantwoord is. Ik breng R. de klas in, glibber terug naar huis, eet zelf samen met K. en ga toch nog maar een half uurtje aan het werk. Het schiet helemaal niet op.

19:00 uur – Voor de laatste keer vandaag naar buiten om R. weer op te halen. Het is intussen gaan vriezen, dus de wegen zijn nu ook nog eens gedeeltelijk bedekt met een laagje ijs. Rijden is bijna niet mogelijk, maar omdat ik R. met haar korte rokje en panty niet een kwartier door de kou wil laten lopen, ga ik toch met de auto. Bij school is alle parkeerruimte vol, dus moet ik op het grasveld parkeren. Als ik daar met drie wielen op sta en met het vierde nog op straat, kan ik opeens niet meer verder. De wielen draaien zonder grip door de sneeuw. Na een paar pogingen geef ik het op en hoop ik dat het straks beter gaat.

19:25 uur – Van de 12 taartjes zijn er nog 10 over. Ik zal nog eens moeite doen… R. blijft wat met een juf kletsen en gaat als een van de laatsten van haar klas naar huis. Maar haar jas is weg. Er hangt nog maar één jas aan de kapstok en die lijkt weliswaar op die van haar, maar het is hem niet. Ze meent zeker te weten dat die andere jas van klasgenootje E. is, maar ze weet niet waar die woont. Een ander klasgenootje biedt zich meteen aan om de weg te wijzen en voordat ik bezwaar kan maken rennen ze, ondanks de gladheid, met z’n tweeën door het donker weg. Ik loop er achteraan en gelukkig is het niet ver. Helaas is de jas niet van E., dus we lopen onverrichterzake terug naar school. Daar lukt het me met enige moeite om de auto achteruit van het grasveld te rijden. Ik ben blij als we wat later zonder ongelukken weer thuis zijn.

20:00 uur – R. heeft haar pyjama aan en kijkt nog even GTST vanuit ons bed. Ik hou haar gezelschap, maar val halverwege in slaap. Gelukkig is het bijna vakantie.

22:30 uur – Ik word wakker en wil eigenlijk doorslapen, maar ik moet echt nog wat werk verrichten. Met tegenzin terug naar zolder.

23:30 uur – Ik hou het voor gezien. Ik heb vandaag veel minder woorden vertaald dan had gemoeten, maar het is genoeg geweest voor vandaag. Eindelijk wat tijd voor mezelf!

Alweer oktober

Een maand geleden schreef ik nog erg optimistisch dat ik zou proberen mijn blogfrequentie wat op te voeren. Dat heb ik een week volgehouden, maar inmiddels is mijn laatste post alweer vier weken oud. Nu heb ik in de tussentijd niet stilgezeten. Mijn omzet kwam deze eerste maand na de vakantie alweer behoorlijk dicht bij het streefbedrag, maar mooier nog is dat de helft ervan afkomstig was van ‘niet-actieve’ klanten: drie klanten waarvoor ik al anderhalf tot tweeënhalf jaar niet meer had gewerkt. Een daarvan was mijn oude ondertitelklant. Ondertitelen levert weliswaar relatief weinig geld op per gewerkt uur, maar daar staat tegenover dat het een hoop werkplezier geeft. Zo heb ik me de afgelopen weken prima vermaakt met een lange documentaire over de Bee Gees en een paar afleveringen van een boordevol muziek zittende serie over het New Orleans van vlak na Katrina. Een andere leuke klus was het testen van een online muziekwinkel. Dat testen gebeurt meestal gewoon bij de klant op locatie door de eigen testers, maar in dit geval moest er dringend worden getest of alles in die winkel ook werkte met een Nederlandse Visa-kaart. Dus mocht ik twee dagen lang naar hartenlust (nou ja, volgens voorgeschreven scripts) muziek bestellen en downloaden, op kosten van de klant. Ook deze opdracht was tijdrovend en leverde relatief weinig op per gewerkt uur, maar daar staat tegenover dat mijn muziekcollectie aardig is uitgebreid!

Tussen de bedrijven door crashte mijn ‘oude’ pc, waarover ik hier regelmatig heb geklaagd, een paar keer, waarbij ik voor zover ik het nu kan overzien alleen een paar weken tijdregistratie ben kwijtgeraakt. Op de momenten dat hij wel werkte deed hij dat zo traag dat ik vorige week naar een grote elektronicazaak ben gereden en daar een gloednieuwe pc heb gekocht. Alles erop en eraan, supersnel en met een voor mijn begrippen enorm beeldscherm, zodat ik eindelijk weer eens efficiënt kan werken. Natuurlijk verloopt het installeren van al mijn eigen software niet in alle gevallen van een leien dakje, dus is er de afgelopen tien dagen een hoop tijd ‘verloren gegaan’ aan uitvogelen hoe alles ook alweer zat. En nog steeds heb ik niet achterhaald hoe ik dat ene programma ook alweer online moet activeren en lukt het me niet om de licentie van dat andere programma in te trekken en opnieuw te activeren voor mijn nieuwe computer en nog steeds zijn niet alle instellingen precies naar mijn wens. Maar dat kan allemaal alleen maar beter worden.

Verder ziet de oplettende lezer het Twitter-kolommetje hiernaast wat vaker veranderen. Ik wilde maar eens proberen om mijn netwerk al tweetend wat te vergroten en dat lijkt te lukken. Ik heb inmiddels mijn eerste RT’s en FF’s te pakken en er beginnen nu ook followers binnen te druppelen die ik nog helemaal niet kende. Vanaf vandaag breid ik het experiment verder uit en plaats ik mijn posts hier ook op Twitter. Benieuwd wat dat voor gevolgen heeft voor mijn pageviews.

Ten slotte zou ik geen vertalende thuiswerkmoeder zijn als er privé ook niet het nodige was wat mijn aandacht vroeg. Zo zat ik twee weken zonder auto omdat die aan het einde van de vakantie in Italië was achtergebleven en moest alles wat ik normaal snel met de auto doe nu lopend of op de fiets. Het nieuwe schooljaar begon, allerlei activiteiten gingen weer van start, er moesten familie- en andere feestjes worden gevierd en ik werd voor de derde keer tante en mocht dus weer op kraambezoek. Ik zit al met al dus weer helemaal in mijn oude, drukke ritme. Dit weekend lijkt er eindelijk tijd voor wat rust te zijn. Voor het eerst sinds de vakantie lig ik niet achter op mijn werkschema en is er dus geen weekendwerk nodig, er zijn geen sociale verplichtingen en dochterlief gaat lekker uit logeren. Dat wordt, hopelijk, lekker bijslapen en maandag weer vol nieuwe energie aan de slag!

Nieuw jaar

Ergens las ik de afgelopen week een column van iemand (Paulien Cornelisse? Aaf Brandt Corstius? of toch iemand anders?) die het zo onlogisch vond dat agenda’s altijd op 1 januari beginnen. Voor haar gevoel begint een jaar pas echt opnieuw na de zomervakantie, reden waarom ze toch maar weer schoolagenda’s in plaats van jaaragenda’s was gaan kopen. En eigenlijk zit daar ook wel wat in, zeker als je schoolgaande kinderen hebt. Weer aan het werk gaan na een lange zomervakantie voelt veel meer als het begin van een nieuw jaar dan na een korte kerstvakantie midden in een donkere en op alle fronten drukke periode.

Vorig jaar begon ik rond deze tijd dit weblog, dat nu dus zijn tweede jaar in gaat. Mijn blogfrequentie is het afgelopen jaar nogal variabel geweest, maar daar hoop ik dit jaar verandering in te brengen. Ondanks een behoorlijk hectische terugreis (zie het verslag op mijn privéblog) ben ik na bijna zes weken in ons tweede huis aan de Middellandse Zee een stuk uitgeruster dan een week of zeven geleden toen ik mijn laatste logje schreef. Ik kon er vandaag, op mijn eerste werkdag na de vakantie, dan ook weer fris tegenaan. 

Voordat ik aan het werk kon, moest ik eerst mijn bureau opruimen en schoonmaken, omdat dat de laatste tijd vooral door dochterlief voor haar knutselactiviteiten was gebruikt. Daarna kon ik echt aan de slag. De eerste opdracht van dit nieuwe seizoen: een handleiding bij een elektronisch dagboek waarin patiënten hun medicijngebruik en allerlei gegevens over hun lichamelijke en geestelijke toestand moeten bijhouden. Niet erg ingewikkeld en niet al te veel, dus ik kon er even lekker in komen. Na de lunch toch maar even de instructies gelezen, wat ik vooraf was vergeten. Gelukkig was er niets bijzonders en kon de vertaling naar de klant.

Vervolgens heb ik een uurtje besteed aan het beantwoorden van e-mails die in de vakantie waren binnengekomen. Vorige week had ik al een snelle schifting gemaakt tussen mail die weg kon (heel veel), mail die meteen beantwoord moest worden (niet bijzonder veel) en mail waarvoor het antwoord nog wel even kon wachten (ook nog best veel). Daaronder heel wat opdrachtaanvragen waarop de afzender weliswaar een automatisch afwezigheidsbericht had gekregen, maar die ik toch nog even wilde beantwoorden om de opdrachtgever te laten weten dat ik inmiddels weer beschikbaar ben. Ook vond ik een mail van iemand van een recruteringsbureau die vroeg of ik interesse had in een vaste in-house positie als senior translator/localiser bij een grote multinational in Ierland. Eigenlijk het werk waarmee ik 18 jaar geleden ben begonnen, maar dan met een veel hoger salaris. Ik heb een vriendelijk bedankje gestuurd, want mijn freelance bestaan bevalt me prima en ik wil het man en kind niet aandoen om naar een ander land te verhuizen omdat ik daar opeens zin in heb. Zo’n nieuwe start is net iets te veel van het goede…

Ook in de mail: een berichtje van een klant waarvan ik al bijna twee jaar niets meer had gehoord. Destijds, eind 2008, had ik een voorstel gedaan om mijn tarieven te verhogen. Ik had al jaren voor hetzelfde vrij lage tarief voor deze klant gewerkt en stelde nu een verhoging van 10% voor. Volgens mijn contactpersoon zou ik mezelf daarmee uit de markt prijzen, en inderdaad heb ik sindsdien geen werk meer van die klant gekregen. Wel van andere klanten waaraan ik hetzelfde of zelfs een hoger tarief vraag. Inmiddels is dat tarief blijkbaar geen probleem meer, want mijn contactpersoon wil de werkrelatie graag hervatten. Ik ben benieuwd wat daar van komt.

Toen was het tijd voor mijn andere baan, die van moeder. Dochterlief moest van school worden gehaald en had dringend nieuwe gymkleren nodig. Zonder in details te treden: het is niet bepaald een pretje om te winkelen met een prepuberende 9-jarige die per se net die schoenen wil hebben die ze van jou niet mag hebben. Maar goed, uiteindelijk was de vrede weer hersteld en kon ik me thuis bezighouden met eten koken en wat andere huishoudelijke taken. Daarna was het tijd voor de eerste kooravond van het nieuwe seizoen, wat het gevoel van een nieuw jaar nog verder versterkte.

Inmiddels ben ik weer thuis en ga ik nog een rondje langs mijn sociale netwerken doen. En dan gaan we morgen verder met de tweede dag van het nieuwe vertaaljaar!

Virtueel getweet

Ik heb wel een twitteraccount, maar doe daar eigenlijk niets mee. Maar zou ik dat wel doen, dan zou een dag als vandaag er uit kunnen zien als hieronder. Een niet heel typerende dag (want met weinig werk) in berichten van maximaal 140 tekens:

  • Half 10 alweer?? Alleen maar R. naar school gebracht, afwasmachine ingeruimd, trage pc aangezet en nieuws gelezen op laptop. Nu nog werken.
    Thu 25 Mar 9:35
  • Eerste en voorlopig enige opdracht af. Deze week nog maar 1200 woorden vertaald. Komt de crisis er toch aan, of is het maar een dipje?
    Thu 25 Mar 10:37
  • Raam open voor het mooie weer, maar erg veel geraas van motoren. Is er iets te doen op de TT-baan?
    Thu 25 Mar 10:51
  • K gezelschap gehouden. Voelt zich al een paar dagen niet lekker en heeft steun nodig. Hem meteen olie in m’n verstopte oren laten druppelen.
    Thu 25 Mar 11:15
  • Engelse teksten gecorrigeerd voor oud-buurjongen, voor z’n opleiding. Nu snel naar school fietsen om R. op te halen.
    Thu 25 Mar 11:48
  • Veel discussie met R. Kan niet werken door onrust in de klas. Wordt steeds erger, dus ik moet maar eens met juf praten. Vandaag geen tijd.
    Thu 25 Mar 13:09
  • Stukken lezen voor de ALV van het NGTV (ga ik niet naar toe). Voel me er niet bij thuis, maar is er een alternatieve beroepsvereniging?
    Thu 25 Mar 13:24
  • Erger me aan traag internet en ga maar een uurtje lekker in de zon in de tuin werken.
    Thu 25 Mar 14:08
  • Heel fijn. Scheur in de laatste redelijke spijkerbroek die ik nog had. Gelukkig moet ik zo de stad in.
    Thu 25 Mar 14:30
  • Groene container is vol, maar konijnenhok moet nog zeker drie keer worden verschoond voordat ze hem komen legen 😦
    Thu 25 Mar 14:52
  • Met vreselijk chagrijnige R. naar muziekschool gefietst. Klaagt aan één stuk door over haar juf en het werk dat ze moet afmaken.
    Thu 25 Mar 15:45
  • Even rust op landgoed Overcingel. Heel veel krokussen en hier en daar ook al een plukje narcissen. Lentegevoel.
    Thu 25 Mar 15:50
  • Kleren passen in de stad. Rokjes zijn leuk maar staan me niet. Ga weg met een spijkerbroek en een lange witte blouse.
    Thu 25 Mar 16:24
  • R. moet 15 simpele deelsommetjes maken, doet er 15 minuten over om te beginnen en zegt dan dat ze het niet snapt. Dat wordt tafels oefenen.
    Thu 25 Mar 17:50
  • Kim is De Mol. Ik had ‘t dit jaar zelf niet door, alleen dankzij theorieën op het molforum.
    Thu 25 Mar 21:19
  • Onverwacht avondje vrij. Ga maar eens lekker een boek lezen en op tijd naar bed.
    Thu 25 Mar 21:49

Disney op een drukke dag

Het is weer eens zo’n typische hectische WAHM-week. Ik heb een redelijk grote opdracht waaraan ik maandag ben begonnen en die vrijdag pas af hoeft te zijn, maar de klant wil graag iedere dag voor 17.00 uur een deellevering van een bepaalde grootte hebben. Nu heb ik het overdag zo druk met allerlei andere dingen dat ik vaak pas na het avondeten een poosje geconcentreerd kan doorwerken, dus 17.00 uur is een lastige tijd voor deadlines. Daar komt bij dat het nog steeds vrijwel elke nacht sneeuwt, zodat ik mijn ochtend meestal begin met een kwartiertje sneeuwruimen, gevolgd door wat andere huishoudklusjes, want anders blijven die de hele dag liggen. Daarna begint mijn werkdag pas. Ik lees eerst de mail die er de afgelopen nacht is binnengekomen. Vervolgens neem ik alle mail van de afgelopen dag (en op maandag van de hele afgelopen week) door, archiveer afgehandelde berichten, beantwoord mailtjes die de dag ervoor in de drukte zijn blijven liggen en werk mijn planning bij. Dan nog snel even op wat nieuwssites kijken of er belangrijk nieuws is. Dat hele ritueel duurt ook al gauw een half uur en meestal is het dan ook al minstens 10.00 uur als ik mijn eerste woord van de dag vertaal, wat betekent dat ik hoogstens anderhalf uur over heb voordat ik de deur weer uit moet om dochterlief van school te halen.

Zo ook vandaag. Rond 10.15 uur begon ik met vertalen, maar helaas nog niet aan de grote opdracht voor deze week. Er waren, zoals elke dag deze week, nog wat kleine tussendoorklusjes voor mijn vaste projecten. Toen ik om 12.00 uur naar buiten ging, had ik nog niet de helft gedaan van wat ik aan die grote opdracht had moeten doen. En het was woensdagmiddag, dus moest ik na de lunch dochterlief naar een activiteit brengen, die anderhalf uur duurde. Ik had geen zin om de stress van de dag nog groter te maken door me in de tussentijd naar huis te haasten, dus bleef ik op haar wachten. Als ik wat beter georganiseerd was geweest, had ik mijn werk op mijn laptop gezet en had ik ter plekke rustig kunnen werken. Maar dat was dus niet het geval. In plaats daarvan las ik verder in een meegebracht boek (Teerbemind van Gillian Flynn, zie mijn leeslijst). Na een uurtje was dat uit en moest ik het, bij gebrek aan interessante tijdschriften, doen met een rondslingerende Metro.

Daar verwachtte ik niet veel interessants in, aangezien ik vandaag al een krant had gelezen en me in de tussentijd via internet op de hoogte had gehouden. Maar ik werd verrast met een artikel over de nieuwste Disney-film, The Princess and the Frog. Ik ben niet vreselijk geïnteresseerd in Disney, maar in dit geval ging het artikel niet zozeer over de film zelf, maar over de Nederlandse vertaling ervan. De vertaler, Hanneke van Boggert, die al vijftien jaar Disney-films blijkt te vertalen, vertelt over hoe lastig het is om films te vertalen. Nu weet ik dat natuurlijk allang vanuit mijn eigen ondertitelervaring, maar het vertalen van de onvermijdelijke Disney-songs blijkt extra complicaties op te leveren.

Zo heeft Van Bogget lang zitten zwoegen op de vertaling van het lied ‘Friends on the Other Side’. Hier zit een beeldgrap in over het groen van een kikker en de groene Amerikaanse dollar. “In Nederland zegt groen helemaal niets over geld”, zegt Van Bogget, “dus het enige wat er dan op zit is een stapje terug te gaan in de film en een karakter alvast iets te laten zeggen over groen geld zodat ik dit toch in het lied kan laten.”

(Het hele artikel is terug te lezen op de website van de krant.)

(Blijkbaar zijn de filmmakers van Disney nog niet zo goed opgevoed als de ontwikkelaars van de grote softwarebedrijven. Toen ik jaren geleden begon met het vertalen van software en het proces van softwarelokalisatie nog in de kinderschoenen stond, deden wij als vertalers erg ons best om de ontwikkelaars op te voeden. Wij gaven voortdurend feedback over dingen die erg lastig te vertalen waren. Ook toen al waren er bij het bedrijf waar ik werkte regels waaraan die ontwikkelaars zich moesten houden om het vertaalproces niet al te moeilijk te maken. Want één snel geprogrammeerd regeltje code in de software kan, als het lastig te vertalen is, vertalers van 15 of meer taalversies al gauw een uur hoofdbrekens opleveren. En dan lopen de vertaalkosten snel op. Een van die regels was en is dat erg land- of cultuurspecifieke voorbeelden vermeden moeten worden. Geen rode Amerikaanse brievenbus met een vlaggetje als symbool voor e-mail dus, maar gewoon een internationaal herkenbare envelop. En geen verband tussen een groene kikker en een groen dollarbiljet. Maar dit terzijde.)

De activiteit liep uit en natuurlijk was het daarna bij de Aldi, waar ik snel wat boodschappen moest doen, weer eens druk met alleen maar mensen met overvolle boodschappenkarren voor me in de rij. Ik wond me nog even op over de ondoordachtheid van de kassières toen ‘mijn’ kassa werd gesloten terwijl ik mijn boodschappen al op de band had staan en er verderop een nieuwe kassa werd geopend waar iedereen die achter mij stond mee naartoe mocht. Ik had al tien minuten staan wachten en moest nog minstens vijf minuten wachten tot de mensen voor mij eindelijk klaar waren, maar degene die net vijf seconden achter mij stond, was meteen aan de beurt. Dat kan ik op zo’n moment dan even niet zo goed hebben…

Maar goed, ik moest ook nog even langs het tuincentrum voor een hardere bezem met een langere bezemsteel om het sneeuwruimen wat ergonomischer te maken. Uiteindelijk was ik net na 16.00 uur weer thuis. Meteen door naar mijn kantoor, hard doorgewerkt en om 16.58 uur kon ik het grootste deel van mijn quotum voor vandaag leveren. Koken, eten en wat kwaliteitstijd met dochterlief doorbrengen. Om 19.00 uur gingen we gezellig met z’n drietjes in bed tv kijken, waar ik prompt in slaap viel van alle vermoeienissen. Een uur later maakte dochterlief me wakker omdat ze zich ziek voelde. Haar voorzien van kinderparacetamolletjes, een nat washandje en een berg knuffels en kusjes.

Moe en gestresst sleepte ik mezelf nog een laatste keer naar zolder, om mijn mail te lezen en mijn pc uit te zetten. De hoofdklant van deze week mailde me dat zijn editor gisteren wat meer slordigheidjes dan normaal in mijn werk had gevonden en dat hij dan liever had dat ik minder woorden stuurde. En ook dat kan ik na zo’n dag dan even niet zo goed hebben…

Onzinzinnen

Het thuiswerkendevertaalmoederschap eist zijn tol weer eens de laatste tijd. Mijn door nood gedwongen korter dan geplande herfstvakantie was niet lang genoeg om echt bij te komen en ik was daardoor niet echt opgewassen tegen alles wat de afgelopen week op mijn weg kwam. Het begon er al mee dat ik maandagavond mijn wekelijkse avondje uit, de koorrepetitie die me echt heilig is omdat het mijn vaste avond weg van alles is, moest missen doordat de verbouwing van het gebouw waarin we repeteren langer duurde dan gepland. De rest van de week was gevuld met het oplossen van onverwachte problemen, zowel privé als in mijn werk. Maar liefst drie vertaalbureauklanten kwamen met negatief commentaar van hun klanten op door mij geleverde vertalingen en hoewel dat negatieve commentaar grotendeels aantoonbaar onterecht was, kostte dat aantonen de nodige tijd en irritatie. Dat zorgde weer voor vertraging in het gewone werk, waardoor ik toch weer een paar keer tot ‘s avonds laat moest doorwerken om deadlines te halen, hoewel ik deze week bewust minder werk dan anders had ingepland.

Vanmorgen om 9 uur had ik de laatste deadline van deze week, wat in de praktijk betekent dat ik die opdracht gisteravond af moest hebben. Ik was daarom nog laat bezig, maar de vermoeidheid sloeg rond half 1 genadeloos toe. Ik merkte dat ik erg lang deed over vrij eenvoudige zinnen en als ik dan teruglas wat had getypt, bleek dat soms vol fouten te zitten. Ik had nog maar een paar honderd woorden te gaan, maar besloot toch maar eerst te gaan slapen. Liever vandaag (te laat) goed werk leveren dan vannacht (op tijd) werk vol fouten.

Dat dat een goede beslissing was, bleek vanmorgen. Na een nachtje slapen, een ontbijt en wat frisse lucht opsnuiven bij het naar school brengen van dochterlief, las ik nog eens de laatste pagina door die ik gisteravond had vertaald. En dat bleek nog erger te zijn dan ik vermoedde. De ergste voorbeelden:

Die übergegebene id referenziert kein Documentation Element.
Op de doorgegeven id staat geen referentie naar Element-documentie.

Für die angegebene Locale sind in der PC Def Datei keine Descriptions gepflegt (Root Element).
Voor de opgegeven landinstellingen zijn er kleine beschrijvingen gedefinieerd in het bestand PC Def hoofdelement).

Zum Aufruf des Cockpits nach dem Logout wurde kein Client oder PcDefinition übergeben.
Voor het oprichten van de cockpit is geen Client of PcDefinition ideaal.

Zu der angegebenen Model-GUID gibt es kein Performance Cockpit.
Er is geen prestatiecockpit die niet bij de aangegeven Model Gui…

Es sind keine Performance Cockpits installiert.
Er zijn geen Performance Cockpit geïnstalleerd over Hillegonda erbij aangemeld.

Es konnte kein primärer Connector instantiiert werden.
Er kan geen Connector is haar model meevalt.

Ik ben overduidelijk toe aan wat meer rust dan ik mezelf de laatste tijd heb gegund. Maar is er een psycholinguïst in de zaal die me kan vertellen hoe dit verschijnsel heet?

Pfffff…

Pfffff… Even uitblazen! Er mag dan een crisis gaande zijn buiten in de wereld, maar binnen in mijn thuiskantoor is daar voorlopig niets van te merken. Sinds ik op 17 augustus, na een welverdiende zomervakantie, weer aan het werk ging, heb ik het equivalent van maar liefst 156.000 woorden vertaald. En ik zou geen ‘working at home translator mum’ zijn als ik daarnaast niet ook de nodige andere dingen had gedaan. Het gebruikelijke zorgen voor (zieke) man, (schoolgaande) dochter en (rommelig) huishouden, een paar keer helpen bij activiteiten op school, dochterlief elke week begeleiden naar twee buitenschoolse activiteiten en daarnaast naar drie zangoptredens, een eigen kooroptreden regelen, op kraambezoek bij zusjelief die precies op het voor mij allerdrukste moment beviel van haar tweede dochter, enzovoort enzovoort. En dat alles in twee maanden tijd.

Geen wonder dat ik het begin deze week even niet meer zag zitten. Een flink tegenvallende opdracht wilde maar niet afkomen en iedere vezel in mijn lichaam protesteerde toen ik dus toch maar weer achter de computer ging zitten terwijl ik eigenlijk een vrije week had ingepland. Maar maandagnacht was die opdracht af, gisterochtend heb ik de laatste losse eindjes voor wat andere opdrachten afgewerkt en sinds gistermiddag heb ik herfstvakantie. Vandaag heb ik heerlijk lang uitgeslapen en mezelf laten verwennen bij de kapper, vanaf morgen gaat dochterlief een paar dagen logeren bij haar opa en oma en ik ga genieten van mijn rust. Dat werk komt daarna wel weer!

Geleerd (2)

Ik heb een op alle fronten drukke en soms hectische week achter de rug. Een week waarin ik natuurlijk ook weer van alles heb geleerd, over werk, privé en nog veel meer. In min of meer chronologische volgorde:

  • Ook een kleine noordelijke provincie kan volledig op zijn kop staan als er 198 wielrenners komen starten in een Spaanse wielerronde.
  • Het is best gezellig om met je halve wijk naar een etappe uit zo’n wielerronde te kijken als die toevallig bijna bij je huis langs komt, maar anderhalf uur wachten voor twee keer een halve minuut wielrenners kijken is wel lang.
  • Wat fijn dat er zoveel geïnteresseerden waren op de eerste ‘inlooprepetitie’ van dit koorseizoen, maar waar blijven de mannen?
  • SDLX doet nog steeds zo af en toe erg vervelend met bestanden die ik heb vertaald. En het is niet leuk als honderd van de vierhonderd bestanden die je hebt vertaald opeens niet meer geopend kunnen worden.
  • ‘s Morgens een schoolactiviteit begeleiden, na schooltijd je kind en een vriendinnetje naar een activiteit taxiën, ‘s avonds naar een informatieavond van school en tussendoor ook nog eens 2500 woorden vertalen, is nogal veel voor één dag. Dat vergt een wat betere planning.
  • Fietsen met een groep van 30 kinderen van 8-10 jaar is een hele onderneming en kan zelfs (bij de kinderen) flinke builen tot gevolg hebben.
  • Het Drents Museum heeft dit jaar een erg leuk basisschoolproject ter gelegenheid van de 200 jaar stadsrechten van Assen en ik ben blij dat ik twee dagen achter elkaar hulpmoeder mocht zijn om erbij te kunnen zijn (al moest ik er twee keer voor naar de stad fietsen met die 30 kinderen).
  • De volgende keer dat me 38.000 woorden Sales-teksten ter vertaling worden aangeboden, moet ik wat langer nadenken voordat ik de opdracht aanneem. Trainingsmateriaal voor vertegenwoordigers is niet het meest interessante werk dat ik kan bedenken.
  • Wat is het heerlijk rustig als je dochter onverwacht op een vrijdagavond bij haar vriendinnetje blijft logeren!