Tag Archives: tarieven

Literaire tarieven

Waarom ik vooralsnog niet aan literaire vertalingen begin, hoewel ik het erg leuk zou vinden om mijn creativiteit te botvieren op een boek in plaats van altijd maar die medische of technische teksten:

Gebaseerd op de in 2010 gehanteerde tarieven en met aanpassing aan de prijsontwikkeling zijn de volgende tarieven voor 2011 redelijk en gangbaar gebleken: proza: voor proza 6,3 eurocent per te vertalen woord; voor de vertaling van poëzie 2,22 euro per regel met een minimum van 38,78 euro per gedicht.

(bron)

Dit ligt zo ver onder wat ik voor mijn gangbare werk krijg, en literair vertalen kost daarnaast zoveel meer tijd, dat ik me het niet kan veroorloven om boeken te gaan vertalen. Blijft jammer.

Voorkeur

Soms vraag ik me wel eens af of het wel de moeite waard is dat ik reageer op bepaalde e-mails van klanten. Vooral wanneer het gaat over tarieven. Ik heb het er al eens over gehad dat ik aan de hoeveelheid werk die op me af komt, (nog?) helemaal niets merk van de crisis. Wel krijg ik regelmatig e-mails van klanten die vragen of ik voor een ‘grote’ opdracht (vaak iets wat me drie of vier dagen werk kost) korting wil geven. Mijn standaardantwoord daarop: Nee, want grotere opdrachten kosten me relatief niet minder tijd (een woord is een woord en wordt niet minder lastig te vertalen als er meer van zijn), en als ik langere tijd voor jou voor een lager tarief werk, moet ik al die tijd beter betalend werk van anderen afslaan.

Tot nu toe wordt dat antwoord altijd geaccepteerd en krijg ik het werk toch wel. Dat kan twee dingen betekenen. Mijn tarieven zijn zo laag dat ze lager zijn dan die van andere vertalers die wél korting geven, en/of de kwaliteit van mijn vertalingen is zo goed dat klanten me toch wel willen, ook al geef ik geen korting. Ik hoop natuurlijk op het laatste.

Vandaag kwam er een andere e-mail, van het soort waarvan er zo af en toe eentje binnenkomt. Klant J., misschien niet toevallig mijn slechtstbetalende klant, vertelde dat onze markt nog steeds in een kritieke situatie verkeerde en dat er veel concurrentie was. Ze wilden daarom een systeem met voorkeursvertalers instellen. Voorkeursvertalers zijn, in hun definitie, vertalers die niet alleen topkwaliteit leveren, maar ook akkoord gaan met drie voorwaarden: hun tarieven moeten overeenkomen met de gemiddelde tarieven die J. aan zijn vertalers betaalt, ze moeten jaarlijkse kortingen geven (waarschijnlijk afhankelijk van de hoeveelheid werk die ze hebben gedaan, maar dat vertelt het verhaal niet), en ze moeten hogere TM-kortingen geven dan tot nu toe gebruikelijk is bij J. In ruil daarvoor komen die vertalers boven aan de lijst te staan bij het uitbesteden van werk en kunnen ze aanzienlijk meer werk verwachten dan ze nu krijgen.

Bij een goedbetalende klant zou ik zoiets kunnen overwegen. Maar … J. is zoals gezegd mijn slechtstbetalende klant. De tarieven die ik van J. krijg, liggen zo’n 10% onder mijn gemiddelde tarief. En zelfs die bedragen zijn J. nog te hoog, want, zo beweert J., met die tarieven zit ik 10% hoger dan wat mijn collega-vertalers gemiddeld van J. krijgen.

Ik heb de vertegenwoordiger van J. dus mijn standaardantwoord gegeven, aangevuld met de opmerking dat de tarieven die hij nu suggereert nog lager zijn dan wat 15 jaar geleden gebruikelijk was. Het antwoord dat ik net kreeg: “Ik begrijp wat je zegt. We hebben altijd met plezier met je samengewerkt en willen dat blijven doen. De twee andere voorwaarden mag je dus vergeten, maar wil je wel praten over je tarieven?”

Ik vraag me af of het nog zin heeft om daar serieus op te antwoorden, al zal ik dat natuurlijk wel doen.

Voor een (half) dubbeltje op de eerste rang

Er was er vandaag weer een: een potentiële klant die graag voor een dubbeltje op de eerste rang wil zitten. In dit geval zelfs voor een half dubbeltje.

Via Proz.com, de marktplaats voor vertalers waarop ik me heb ingeschreven maar waarmee ik verder nauwelijks wat doe, kwam er vanmorgen een e-mail binnen. Een vertaalbureau uit Groot-Brittannië had een onbekend aantal vertalers tegelijk aangeschreven met een aanbod voor samenwerking. Min of meer op mijn vakgebied, langdurig werk voor zo’n vijf vertalers, opdrachten variërend van een paar honderd tot 150.000 woorden. Op zich klonk het allemaal goed.

Het bekende addertje kwam helemaal onderaan in de lange mail onder het gras vandaan: “I am sorry to say that our budget for this project is extremely tight, so we are unable to consider anything beyond $.07 at this time”. Zeven dollarcent, dat is maar liefst 5 eurocent per woord, een half dubbeltje dus. In mijn Proz-profiel staat toch duidelijk een heel wat hoger tarief…

Stiekem minder betalen

Ik verwonder me er al een tijdje over dat ik steeds langer lijk te doen over dezelfde hoeveelheid werk. Je zou verwachten dat, met zoveel jaar ervaring, het werk me steeds sneller zou afgaan, maar het tegendeel lijkt het geval. Zo heb ik in 2008 2% minder uren gewerkt dan in 2007, terwijl mijn omzet maar liefst 16% lager was. Mijn omzet per uur daalde daardoor maar liefst met 14%. Voor 2009 dacht ik het probleem te kunnen ondervangen door mijn tarieven te verhogen. Desondanks is er niet erg veel verbetering te zien. Tot nu toe heb ik ongeveer 17% langer gewerkt dan vorig jaar om deze tijd, terwijl mijn omzet maar 8% hoger is. Wederom een daling van mijn omzet per uur, dit keer met 8%.

Natuurlijk probeer ik hier redenen voor te bedenken. Misschien vind ik na al die tijd het werk saai worden en laat ik me eerder en langer afleiden. Misschien komt het doordat ik sinds vorig jaar zomer meestal op mijn laptop in de woonkamer werk, waar manlief vaak ook is, in plaats van in m’n eentje op zolder. Misschien komt het door de computerproblemen die ik de laatste anderhalf jaar regelmatig heb en waardoor het werk langer duurt dan nodig is. Het zou allemaal kunnen, maar het blijft me niet lekker zitten.

Vandaag realiseerde ik me een andere mogelijke oorzaak: stiekeme tariefsverlagingen. Mijn grootste klant, een vertaalbureau met vestigingen overal ter wereld, heeft een eigen TM-programma ontwikkeld dat erg op Trados lijkt, maar dat werkt via internet, met vertaalgeheugens op de servers van dat vertaalbureau. Dat systeem heeft zo z’n voordelen. Als je met meerdere vertalers aan dezelfde opdracht werkt, kun je gebruik maken van elkaars vertalingen zonder dat je TM’s en/of lijstjes met standaardvertalingen hoeft uit te wisselen. En als je vertaling na levering wordt gereviewed en je krijgt vervolgens een update te vertalen, zitten de correcties van de reviewer al in het TM.

Maar nadelen zijn er ook. Je bent afhankelijk van de snelheid en kwaliteit van je internetverbinding, als er bij de klant is mis is met de servers kun je niet werken en werken op een plek waar je geen internettoegang hebt is helemaal onmogelijk. Maar het allergrootste nadeel zit hem in de manier waarop het systeem omgaat met fuzzy matches, die op twee manieren afwijkt van de Trados-manier.

Trados vergelijkt bij het analyseren van een document de te vertalen tekst alleen met het TM. Het resultaat is een analyse die bestaat uit interne herhalingen, tekst die in een bepaalde mate overeenkomt met bestaande tekst in het TM en de resterende, ‘nieuwe’ tekst. Daarnaast wordt alleen vergeleken op zins- of alineaniveau.

Het systeem van mijn klant berekent dit allemaal ook, maar bekijkt daarnaast ook hoeveel interne fuzzy matches er zijn. Een voorbeeld: Zin 1 en Zin 2 komen allebei niet voor in het TM, maar lijken wel wat op elkaar. Trados geeft voor allebei aan dat ze nieuw zijn, wat betekent dat voor beide zinnen het volle tarief wordt betaald. Het systeem van mijn klant ontdekt dat Zin 2 voor 85% overeenkomt met Zin 1 en plaatst Zin 2 daarom in de categorie ’85-94% match’, waarvoor maar de helft van het tarief wordt betaald. Daarnaast vergelijkt het systeem van mijn klant ook op woordniveau. Een extreem maar niet zeldzaam geval kwam ik net tegen in de vorm van een segment dat alleen uit het woord ‘Right’ bestond. Eerder had ik al een segment vertaald dat alleen uit het woord ‘Light’ bestond. Volgens het systeem kwamen die segmenten voor 63% overeen, terwijl het toch om twee totaal verschillende woorden gaat. Nu maakt dat in dit geval niets uit voor het tarief, maar die vergelijking op woordniveau zorgt er wel voor dat de totale WWC (weighted word count) omlaag gaat.

Ik ben vandaag begonnen met een opdracht waarvoor nog geen TM bestond. Volgens de traditionele analyse, zonder interne fuzzy matches, heeft het document 13.859 gewogen woorden. Volgens de analyse van de klant, mét interne fuzzy matches, zijn dat er 12.485. En dat komt neer op een stiekeme tariefsverlaging van 10%…